dinsdag 24 juli 2012

Marmotte 2012

Zaterdag 7 juli, om 5:15h geeft de I-Phone het signaal dat D-day is begonnen.

Vandaag dus D-day en mijn ouders zouden samen met Sonja en de kids en Ellen en de kids naar de top van de Glandon gaan , zodra wij vertrokken waren. Eerst een ontbijtje gedaan van koffie (Cappucino), rijsttaartje en suikerbrood. De andere keren had ik ’s morgens zwaar ontbeten, maar zat de eerste uren dit mij behoorlijk dwars, dus niet te zwaar ontbeten net als anders.

Op de camping verzameld met Guido, Wout, Johnny en Johan en samen Michael opgehaald op de Colporteur om samen ons startvak op te zoeken. De start zou rond 7:00h zijn en we hadden dus nog een half uur om een beetje te grappen en te grollen, om onze zenuwen onder bedwang te krijgen en een laatste plas te doen.

Om 7:00h begon de band te spelen en vertrokken de grote kleppers met 50km/h richting de Glandon. Ik had voor mezelf besloten om voorzichtig te starten en mijn hartslag tussen de 150-155bpm te houden, daar waar ik andere jaren vrijwel constant rond mijn omslagpunt had gereden van 165bpm. Michael kwam als een brommer die schakelde naar zijn 6e versnelling voorbij en Wout sprong in zijn wiel, ik bleef rustig mijn eigen tempo rijden, ook altijd nog goed voor zo’n 42km/h.

Daar was de bocht die ons zou leiden naar Allemont, waarna de eerste klim zou gaan beginnen.

Ik sloot terug aan bij Wout en Michael en samen begonnen we eraan, versnellingen piepten, kettingen kraakten en het eerste gehijg kwam aan de oppervlakte, voor hen zou het nog een lange dag worden. Even een vlak stuk, over de brug langs het eerste stuwmeer, een korte afdaling en daar begon de echte klim die ons zou gaan leiden naar de top van de Glandon.

Het kaf werd van het koren gescheiden, mensen vielen ver terug waar ze eerst nog stevig het tempo hadden bepaald en anderen kwamen als een bezetene opzetten.

Een van hen was Raymond (goed voor uiteindelijk de 65e plaats, kortom sponsorwaardig), hij kwam ons voorbij alsof we stil stonden en in stijl verdween hij aan de horizon ons achterlatend in onze eigen strijd. Dat is wat de Marmotte is, een eigen strijd met en tegen je eigen lichaam en geest, de hele dag onderzoeken hoe je ervoor staat, ga ik mee in een ander zijn tempo, of juist niet, hoe hard durf/kan ik afdalen, hoe zal de volgende beklimming gaan?

Mijn hartslag bleef mooi tussen de 150-155bpm, afgelopen week al 2 maal de Glandon beklommen op deze manier en in 2h04min en 2h rond op de top gekomen, maar op een dag als deze kan je altijd meer. Wout en ik bleven bij elkaar in de buurt met kort achter ons Michael, zou mooi zijn als we zo konden blijven rijden, andere 2 keren de hele dag alleen gereden.

Daar was de badkuip, een korte steile afdaling (12%) met daarna een lang, steil stuk waar menig opportunist zijn Waterloo vindt. Ik was al een keer gestopt voor een korte plaspauze, maar kon vrij snel terug bij Michael komen, Wout was al een stuk door gereden.

Het volgende zware stuk ging me wonderwel goed af, lekker soepel , zonder forceren, kwam ik aan het minder steile stuk richting het grote stuwmeer waar het uitzicht fenomenaal is. Wat een feestje is het om hier te mogen fietsen, in deze entourage, puur genieten!

Na nogmaals een plaspauze (ik kan zo fungeren als fouragepost), kwam ik op het vlakke stuk wat gevolgd wordt door een afdaling van 2km waar ik aansloot bij Wout. In de verte zagen we het restaurant staan waar we linksaf moesten om over de top te gaan en waar we de Glandon zouden beslechten. Daar stonden onze volgers, mijn ouders en Sonja met de kids met verse bevoorrading. Echt een speciaal gevoel dat ze daar stonden, mooi dat zij nu ook een goed beeld kregen van wat de Marmotte inhoudt. Afgelopen week al eens met de auto de Alp, de Glandon en de Galibier beklommen en hun conclusie was al dat dit onmenselijk was. Wout en ik reden gezamenlijk langs de fotograaf voor de eerste foto, beiden met de duim omhoog en als kletsende Italianen reden we gezamenlijk naar de top die na 1h53min werd bereikt. Er ging een siddering door mijn lichaam toen ik mijn gezinnetje daar zag staan en met een brok in mijn keel gaf ik aan dat het goed ging. Mijn voorbereiding was alles behalve vlekkeloos gegaan, begin van het jaar kon ik mijn stuur niet vast houden vanwege pijn in mijn linkerschouder (triggerpoints) en half April zat ik tegen een hernia aan, waarvan de gevolgen nog niet helemaal weg zijn, nog steeds geen gevoel in mijn linker onderbeen. de grote mannen waren al met een grote groep gepasseerd en Kenzo had ze op de gevoelige plaat vastgelegd:

Het was even niet druk op de top, dus na het verwisselen van de bidons, het ontvellen van een banaan en het aanvullen van mijn proviand (gelletjes en reepjes), snel door om rustig de eerste bochten van de gevaarlijke afdaling van de Glandon te doorstaan.

Ieder jaar eindigt daar een jaar van voorbereiding voor menig deelnemer, ieder jaar zijn er mensen die daar de vlaggen en tekens negeren en het risico verkeerd inschatten om zo anoniem het deelnemersveld te verlaten met verwondingen die maanden nodig hebben om te helen. Ook dit jaar weer zware valpartijen met gebroken frames, wielen, heupen, armen, sleutelbeenderen enz. Ik nam het allemaal in een fractie van een seconde op en had even medelijden met een meisje dat met een gebroken sleutelbeen wezenloos in de berm voor zich uit te staren. Vandaag was er echter geen ruimte voor medelijden, het was ieder voor zich, want als je met 65km/h een berg afrijdt, kun je niet zomaar even stoppen. In de afdaling hadden Wout en ik elkaar weer gevonden en gedurende de afdaling, die overigens na de eerste bochten nog niet geheel zonder gevaar was door mensen die uitgerekend vandaag tegengesteld rijden met een fiets (zelfs een ligfiets zonder vlaggetje) of auto met aanhanger (die ik ternauwernood wist te ontwijken), ontstond er een grote groep waarmee we het vervelende stuk door het dal richting de Telegraphe aanvingen. Dit is mischien wel het rotste stuk van het hele parcours, glooiend (door de viaducten ) met tegenwind en rakelings langsscherend verkeer. Onze hartslag steeg naar het nivo van een volle beklimming en we maanden onszelf dan ook tot rust en lieten halverwege de grote groep gaan. Net voor de plaats St Maurienne nog even gebruik gemaakt van de bevoorradingspost en tijd genomen voor een plaspauze. De Telegraphe begint behoorlijk steil, maar na de eerste bochten vlakt hij een beetje af en loopt vrij constant tot aan de top. Aan de voet van de beklimming staat een stimulerend en motiverend bordje waar ik Wout nog even op wees met de verwijzing dat het 34km klimmen is naar de top van de Galibier. Dan moet je toch even slikken en je gedachten verzetten…..

Ook tijdens deze beklimming bleven we kort bij elkaar in de buurt en we sloten het pact dat als we samen de top van de Galibier zouden bereiken, we daar een dansje zouden doen .

Gedurende de hele rit hadden we ons niet bezig gehouden met een eventuele eindtijd, na 4 uur op de top van de Telegraphe staan zou mooi zijn en vervolgens na 6 uur op de Galibier nog beter, maar dat waren geen doelen op zich. Genieten was het eerste doel en het samen beleven van de dag en elkaar motiveren/coachen. Eigenlijk kenden wij elkaar tot die dag helemaal niet, wel wat verhalen over elkaar gehoord, maar dat was het dan ook wel. Als je zo een hele dag samen rijdt, ontstaat er toch iets van een band, je bent dan toch kwetsbaar en stelt je open voor wat je beleeft.

Na 4uur en 7 minuten stonden we boven, nog redelijk fris, en vulden we onze bidons bij, persten een gelletje naar binnen en lieten ons rustig Valloire inbollen.

In Valloire zag Wout nog een oude bekende met hetzelfde frame (Van Nicholas (Titanium)), hoe is het mogelijk om elkaar binnen 7000 deelnemers toch te treffen?

Buiten Valloire nog een plasstop (Wout had het figuurlijke stokje overgenomen) en begonnen aan voor mij het vervelendste stuk van de Marmotte, Plan Lanchat.

Hier ben ik mijn vorige 2 edities compleet stuk gegaan door een combinatie van warmte, te lang in het rood rijden en het “vals plat van 8%”.

Deze keer ging het echter heel goed, al kletsend en genietend van de prachtige omgeving met in de verte weer de bewuste mierenhoop die zich richting de top werkte, hielden we onze hartslag nog steeds rond de 155bpm en zat de snelheid er nog goed in.

Aan het bruggetje en aan de voet van de Galibier nog even gestopt bij de waterpost om alles bij te vullen, weer een bidon uitgesast en begonnen aan de rest van de lange klim. Dit is een stukje Alpen waar menig stuk wielerhistorie is geschreven door de grote mijnheren van het cyclisme.

We werden al kilometers lang vrijwel niet ingehaald en lieten juist anderen achter in hun eigen strijd tegen de natuurelementen. Er stond een stevige tegenwind die de klim aanzienlijk zwaarder maakte, maar we konden ons tempo goed onderhouden en bleven mooi bij elkaar in de buurt.

Het laatste stuk (vanaf het tunneltje) werd het alleen maar steiler, we gingen nog goed omhoog, maar gaven beiden aan het een beetje beu te zijn, niet gek als je al 32 km aan het klimmen bent.

Boven aangekomen, even het bewuste korte dansje gedaan en de bidons bijgevuld en wat gegeten.

Vooral ook genoten van het feit dat we het hoogste punt hadden bereikt en ook van de prachtige vergezichten die we daar hadden. We hadden de top bereikt na 5h53min, wat dus een hele mooie tussentijd was en aangaf dat we beiden op koers lagen voor goud. Na 7 minuten (6uur onderweg), begonnen aan de heerlijk lange afdaling richt Bourg d’Oisans. Eerder deze week was het ons opgevallen dat we allebei aardig konden en durfden te dalen, dus neus richting stuurpen, handen onderin de beugels en gaan met die banaan.

Op die manier ben je de pijn van het klimmen snel vergeten, we werden door niemand ingehaald en haalden zelfs auto’s en motoren in.

Even nog de gril van een klimmende auto ontweken, wat deze Marmot niet is gelukt:

en onze weg vervolgd met intense blijdschap en genot. We genoten ook van elkaars aanwezigheid, klinkt als een liefdesverklaring, maar het is gewoon gaaf om zo’n dag met anderen te kunnen delen en ervaren.

Door het dal , waar diverse tunnels met 65km/h genomen worden zonder verlichting op de fiets en in de tunnel zelf slechts een soort van waxinelichtjes, een tijdje kop over kop gereden met een kerel van Schijndel. (die werken altijd mee volgens Wout). Aan het eind van het dal, net voor het grote stuwmeer, de boel laten lopen en een eigen tempo opgezocht. Op dat stuk , richting Bourg d’Oisans, kun je je eigen nog behoorlijk over de kop rijden. Dit stuk dal is het mooiste wat ik ooit gezien heb, mooie diepe kloven, groen en prachtige tunneltjes maken het een ansichtkaartje . Weer even een sas pauze , een gelletje naar binnen en op naar de voet van de Alp waar we onze trouwe supporterschare weer zouden treffen die we 5 uur lang in het ongewisse hebben gelaten. (kon gelukkig wel een sms-je sturen vanaf de top van de Galibier).

Even de blikken en de bidons gewisseld, nog een gelletje genomen en aan het sluitstuk van deze tocht begonnen.


Wout was al doorgereden en halverwege richting bocht 21 werden we luid aangemoedigd door Angelo, die ons wel naar de top wilde schreeuwen.

Net als de vorige 2 edities voelde ik al snel dat dit geen eitje ging worden, mijn hartslag ging richting 160bpm en ik schakelde terug naar mijn lichtste versnelling. Ik hoopte dat ik niet weer als een dood vogeltje over de Alp zou gaan, eerder deze week nog zo’n gevalletje gefotografeerd op de Alp:

Wout verdween langzaam uit mijn gezichtsveld en ik voelde pijn in mijn rug opkomen aan de zijde van de bijna hernia. Ik durfde niks te forceren en besloot om 2 maal even de spanning eraf te halen, in bocht 12 en bocht 9.

Gelukkig kon ik mijn ritme nog behoorlijk goed vasthouden en met de beklimming van de avond ervoor nog vers in het geheugen wist ik precies waar ik was en wat er nog kwam.

Het was toch weer behoorlijk warm op de Alp, maar gelukkig niet die snelkookpan van de vorige edities. Ik kwam Raymond tegen, die vol in de afdaling was op weg om met zijn vriendin samen nog eens de Alp te beklimmen. Mijn horloge gaf 7h18min aan, dus hij moest heel goed gereden hebben. (dat bleek dus ook!) Daar was bocht 1, nog een klein stukje en dan kwam het tunneltje, nog even opschakelen en tussen de appartementen richting de finish. Ik drukte mijn stopwatch af op 8h33min13sec, slechts 2 minuten langzamer dan de vorige keer, met een mindere voorbereiding en meer stoptijd onderweg, was superblij hiermee. Net over de finish zag ik Wout, nog even bijgekletst over de dag en de Alp en de oorkondes en medailles opgehaald. Net toen we besloten om naar de beneden te gaan, had al een sms-je gestuurd naar Sonja, kwam Michael eraan en dus even op elkaar gewacht om zo samen de dag af te sluiten. Ik was zeker al 35minuten boven, maar opeens kreeg ik het heel erg warm en voordat ik het wist lag is tussen mijn fiets op de grond en was ik voor 1,5 seconde volledig van de wereld. Iemand bood me een blikje cola aan en al zittend drinkend voelde ik me gelijk opknappen. Een vreemde gewaarwording dat flauwvallen, maar ik herstelde gelukkig snel, waarschijnlijk toch even een suikertekort? Vrij snel daarna rustig afgedaald, waar ik Guido nog tegen kwam die er nog vrij fris uit zag en het ook zeker weer zou gaan halen.

Beneden aan de Alp weer herenigd met mijn gezinnetje en ouders en gewacht op de anderen, waarvan enkelen nog aan de Alp moesten beginnen en sommigen al volop bezig waren.

Het was toch weer bloedje heet aan de Alp, maar een feest van jewelste.

Prachtig om al die verschillende mensen langs te zien komen, allemaal in gevecht met zichzelf en de drang om dit tot een goed einde te brengen.

Ik heb diep respect voor iedereen die deze tocht uitrijdt, maar ook voor diegenen die alles hebben gegeven en mischien hun doel niet helemaal hebben gehaald. Je grens wordt op zo’n dag bepaald door veel verschillende factoren waarover je niet allemaal controle hebt.

’s Avonds kwam de hele groep met gezinnen naar onze camping om samen te eten in het restaurantje, de sfeer was geweldig met wederzijds respect en oor voor ieder zijn verhaal.

Tijdens de beklimming van de Alp heb ik nog gedacht "als ik hier volgend jaar weer over begin, hoop ik dat iemand me tegen mezelf bescherm", maar die gedachte was alweer helemaal naar de achtergrond verdwenen en de kriebels begonnen alweer.

Ik wil iedereen bedanken voor de gweldige week die we samen beleefd hebben, ik hoop dit zeker nog eens mee te maken, don't know where, don't no when, but we will meet again!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten