woensdag 18 juli 2012

Groepstraining Glandon/Alp

Dinsdag 3 juli afgesproken met Guido, Guido, Wout, Peter en Michael om de Glandon te gaan beklimmen en aansluitend de Alp.
Om 10:00h verzameld aan de ingang van onze camping en al kletsend als een stel ouwe wijven richting Allemont gereden tegen 35km/h.
Allemont uit, gaat het gelijk in 2 etappes omhoog en werd de eerste schifting al doorgevoerd. Even op elkaar gewacht om zo samen de beklimming te beginnen en elkaar eerst succes gewenst.
Peter reed al snel uit het zicht, met zijn 50 jaar, voor die gelegenheid een fantastisch mooie nieuwe carbon ros aangeschaft, niet te stuiten en in een mooie cadans vloog hij naar boven. Wout, Michael en ik bleven mooi bij elkaar in de buurt en met mijn hartslag zo'n 10 slagen onder mijn omslagpunt ging het best lekker.
Het werd al snel behoorlijk warm op de flanken van deze Alpenreus met zijn grillig verloop van stijgingpercentages waardoor er eigenlijk continu geschakeld moest worden.
Op mijn Garmin zag ik dat ik 3 minuten sneller bij Le Rivier d'Allemond was dan eerder deze week, dus dat was een leuke opsteker. Een snelle plas en een paar foto's verder , kwamen Wout en Michael me weer voorbij, dus handen onderin de beugels en erachter aan.
Na de badkuip


had ik ze weer te pakken en gestaag ging het weer naar boven op het steilste , vervelendste stuk van de beklimming.
Het was nu ieder voor zich en het stukje dat nog afdaalt thv het hoge stuwmeer, de neus op de stuurpen gezet en kont naar achter om zo hard mogelijk het laatste stuk op te gaan, dit ging samen met Wout die aangaf dat ik ook best lekker kon dalen.
Daar was het restaurantje dat op de splitsing staat van de Glandon/Croix de Fer, een bocht naar links en dan het laatste steile stukje naar de top.
Zo zou het zaterdag ook gaan, maar dan hopelijk sneller, want ik klokte nu af op 2 uur rond, terwijl ik de laatste editie van de Marmotte door kwam in 1h51min.

Peter kwam al naar me toe gereden, hij had 1h48min geklokt (terwijl ik hem het eerste stuk nog hevig kwekkend naar boven zag rijden) en langzaam druppelden we allemaal binnen.
Boven ons cirkelden grote roofvogels, zagen we er dan al zo vermoeid uit?

Alleen Guido kwam niet opdagen en na een 20 minuten gewacht te hebben begonnen we ons toch een beetje ongerust te maken. Geprobeerd om te bellen/sms-en, maar we hadden geen van allen bereik. Nog 10 minuten gewacht, geplast, drank ingelagen en toen maar besloten om terug te rijden en onze ogen de kost te geven of we hem nog zagen.
Weer heerlijk afgedaald en thv Allemont waren we weer allemaal tezamen (behalve Guido dan).
Michael stookte het vuurtje nog even op door hard aan kop te gaan sleuren, maar ik liet het lopen omdat wij (Wout, Michael en ik) ook nog de Alp zouden gaan doen.
Thv de camping zaten Ellen en Kenzo te wachten en ik vroeg of Guido mischien al in de caravan zat, daar schrok ze van , want zij dacht dat hij nog bij ons was. Dus maar even gebeld en gelukkig nu wel ontvangst. Hij was eerder terug gegaan en via Villard Reculas , de Alp opgereden om te zien of hij de meiden nog tegen zou komen. De meiden waren in dit geval Sharina en Nikki. Zij gingen de Alp te voet bedwingen met Opi er een kwartier achteraan om de boel een beetje in de gaten te houden en onder het mom dat hij ze wel zou inhalen. Mooi dus niet, de meiden waren al na 2,5 uur boven en geen Opi te zien. Knappe prestatie van die meiden !!!


De bidons opgevuld en elkaar te kennen gegeven dat we er allemaal geen zin in hadden, maar de plicht riep, dus gaan met die banaan!
Oef, wat viel dat tegen, die eerste bochten liepen werkelijk voor geen meter en en snel lag de ketting op het lichtste verzet dat ik had.


De anderen puften met me mee alsof we op zwangerschapscursus zaten, alleen de matjes waren we vergeten.
Er kwam geen einde aan en ik begon me toch wel zorgen te maken met het oog op komende zaterdag. Dit was nog maar een halve Marmotte en moest dus eigenlijk een eitje zijn.
Uiteindelijk komt aan alles een eind en zo ook aan deze kwelling, het fonteintje kwam in zicht en Wout en ik kwamen gebroederlijk boven met kort achter ons Michael die zijn grote plaaggeest ook had overwonnen. Axel zat ook al boven en had met zijn 14 jaar de Alp bedwongen in 1h06minuten, echt een supertijd voor een gast van zijn leeftijd, zeker als je bedenkt dat hij helemaal niet traint.


Na een blikje cola de afdaling ingezet met Axel, lekker vlot naar beneden geslingerd en genoten van de entourage.

Uiteindelijk 101km , 4h33min en 2690 hoogtemeters op de teller, toch nog een mooie fietsdag geworden. (Na zo'n afdaling vergeet je snel de pijn)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten