zondag 1 juli 2012

De Alpen, the beginning....

Donderdag om 15:15h aangekomen op de camping, na een ritje van 10 uur precies, aan de voet van de Alp. Het was snikheet en drukkend warm, dus snel de spullen uitgepakt en het zwembad ingedoken voor een aangename verkoeling. We hadden een prive zwembad, want de camping was nagenoeg leeg, alleen nog een paar Hollanders en de schoonouders van Angelo Roelandt die op hun vaste vertrouwde stekkie stonden, waar de nieuwe Dogma stond te fonkelen in het zonlicht. s'Avonds met het hele gezin met de auto de Alp opgereden zodat iedereen een idee kreeg van wat dat nou inhoudt. Nikki riep herhaaldelijk dat we dit niet gingen overleven en Kenzo riep na iedere bocht "Godver&*$#@!".
Menig wielerfanaat was al bezig om deze klassieker aan zijn CV toe te voegen, waarbij behoorlijk gestoempt werd en slechts een enkeling in een goede vaste tred soepel naar boven reed, waaronder iemand van het Veltec team.

De volgende dag was het weer rise and shine, 7 zonnen schenen ons uit onze bedstee en al gauw werd het zwembad weer opgezocht. Kenzo twijfelde over de Alp, vooral ivm het dalen wat hem wel erg eng leek. Als alternatief besloten om de Col d'Ornon te beklimmen, dus deze eerst gedeeltelijk verkend met de auto.


Na het eten alle moed bij elkaar geschraapt en de voeten vast geklikt.
We hadden bedacht om tot het dorpje Ornon te klimmen en dan te zien hoe het gaat, ik zou het al geweldig gevonden hebben als Kenzo dat zou halen. Na 3km langs de grote weg, linksaf geslagen en begonnen aan de beklimming op het pieleverzetje naar boven.
Hij had al snel zijn soepele tred gevonden en met 10 km/h ging het eigenlijk best snel. Hij zat mooi stil op zijn fiets, trok niet aan zijn stuur en had zelfs nog de energie om te praten. Bij het dorpje aangekomen, besloten om naar de top te rijden, toch een beklimming van in totaal 11km! De laatste 2 km zag hij de wereld aan voor een doedelzak, maar wist niet van opgeven! Na een korte pauze, even zijn moeder gebeld, de finale in gegaan naar de top, waar hij geen boe of ba meer kon zeggen, maar wel mooi gehaald en daar was ik heel trots op!
Het afdalen vond hij heel erg eng, maar na een paar kilometer ging ook dat een stuk beter en met een brede grimas nog even geposeerd onder aan de afslag.


Bij de camping aangekomen ben ik nog even naar bocht 21 gereden van de Alp, wat viel dat tegen zeg, mijn hartslag ging als een speer naar 167bpm. De afdaling daarintegen ging soepel naar 78km/h, echt kicken!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten