dinsdag 15 mei 2012

Vogezen 3 daagse

Vorige week dinsdag was het dan zover, de al maanden geplande trip naar de Vogezen was eindelijk daar. Na heel wat e-mails en telefoontjes vertrokken we uiteindelijk met een mooie groep van 7 man naar het sporthotel van Michel en Anita Snel in het idylische Plombieres les Bains. (www.sportherberg.com)
De groep bestond uit Pascal Kool, Johnny de Kok, Marty Fieret, Alex den Hamer, Ramon Romeijnsen, Marco v/d Velde en mijn persoontje.
Het mooie was dat niet iedereen elkaar kende en sommigen elkaar ook helemaal niet zo goed, zo zie je maar dat "sport verbroedert".
Netjes voor 7 uur was iedereen present en vertrokken we voor een roadtrip van 520km via Luxemburg, Metz, Nancy naar onze eindbestemming.

Ik heb nogal de gewoonte om bijnamen te verzinnen voor de verschillende mensen om me heen, ze komen vaak zomaar uit het niets en ook hier vielen sommigen mooi op hun plaats.

Nog maar net vertrokken, reden we de file in rond Brussel. Was ook wel te verwachten rond dat tijdstip, maar wat zag ik in mijn spiegel opduiken.....?
Een heuse kameel! Nu hebben ze bij Cyclobenelux al een exemplaar, maar deze sloeg werkelijk alles. Marco stond even ongegeneerd zijn blaas te legen met een dusdanige kracht en straal dat ze op de andere weghelft (andere kant van de vangrail) hun ruitenwissers aan moesten zetten.
De hoeveelheid was enorm, dieren waarvan de berm hun natuurlijke habitat was, vluchtten voor hun leven. Marco, diep respect!!!!

(foto is op gepast afstand genomen, puur ter illustratie)

Daarna ging de reis vlot, nog even "goedkoop getankt" in Luxemburg en natuurlijk nog even genoten van een picknick, bestaande uit verse koffie en een lekkere koffiekoek, waarvan we zeker wisten dat we die er de komende dagen wel af zouden rijden.

Rond 13:10h kwamen in Plombieres les Bains aan, een mooi plaatsje met oude statige gebouwen, ahw geperst in een dalletje tussen de toch wel indrukwekkende groene heuvels van de Vogezen.

Het is een beetje een arm gebied, weinig werkgelegenheid (alleen maar houtzagerijen), met een hoge gemiddelde leeftijd van de bewoners die vrij eenvoudig leven.
Je waant je echt in een andere tijd.
We werden vriendelijk ontvangen door Anita, zij bleek de scepter te zwaaien in de keuken en met verve!
We werden onze kamers gewezen, nadat bleek dat wij en nog 4 anderen de gasten zouden zijn voor de komende dagen. Die andere 4 bleken 1 Nederlander en 3 Belgen (Vlamingen) te zijn, tot onze stomme wederzijdse verbazing kwam de Nederlander uit de Bachlaan in Terneuzen en de 3 Vlamingen uit Zelzate en Assenede. Hoe klein kan de wereld zijn!
Pascal, Johnny en Marty waren mijn kamergenoten en de andere 3 mannen deelden een kamer boven ons. Snel omgekleed, een route op de GPS gezet door Michel en Anita van 75 km en vertrokken voor de eerste kennismaking met de Vogezen-heuvels/bergen.
Ik was heel benieuwd hoe het zou gaan, aangezien ik 3 dagen ervoor nog min of meer had besloten om niet meer mee te gaan omdat ik nog niet eens een viaduct fatsoenlijk op kwam.
Nog maar net vertrokken toen het al begon te miezeren, was niet eens zo erg, want dat bracht toch een beetje verkoeling bij het klimmen. Dit rondje was van het type Limboland, vooral kortere beklimmingen die behoorlijk steil waren. De rangschikking werd al snel gemaakt, Pascal fietste als Bert Dekker in zijn beste jaren omhoog, alles op het buitenblad met een cadans van 50rpm. (bijnaam nr 2), Marty ging ook als een speer, maar dan op het kleine molentje als "El Pistolero"(Contador) (bijnaam nr 3), daarna kwam Johnny. Johnny is ruim 2 meter lang en 95kg schoon aan de haak, maar dat weerhoudt hem niet om als een speer een berg op te rijden en dan niet alleen de korte, steile hellingen, maar ook de langere beklimmingen van 5 a 10km. Het mooie is dat op zijn rug "Kleine Reus" stond. (nr 4). Bovendien hadden we het nog over Pantani gehad, dat het niet normaal was dat een klimmer onderin de beugels een berg bestormt, dat moest wel naar doping ruiken. De laatste dag demonstreerde de kleine reus, dat dit wel degelijk kon, maar na de opmerking dat Pantani een half jaar later dood was, werd er een andere houding aangenomen. Daarna kwam ik zwoegend naar boven, zoekend naar cadans en vooral bang om te forceren. Het had niets te maken met hoe ik normaal naar boven rijd, maar het viel me zeker niet tegen, hoewel na 65km het licht bij mij wel op dimstand ging. Daarna kwam de kameel, van wie de specialiteit het gebruik maken van de zwaartekracht was. Zodra de helling nog maar 1% naar beneden ging, dook hij diep in de beugel en smeet zich als een vallende ster naar beneden. Bij iedereen waren de remblokken na 3 dagen versleten, maar bij hem waren ze nog zo goed als nieuw. Daarna kwam Ramon, mooi op zijn eigen strakke tempo, stoempend naar boven. Ramon is een echte danser (grease ligtning), hakken kan hij als de beste en een striptease-act is ook geen enkel probleem :-). Als laatste kwam het oermens naar boven, de Simon Wulfse van de pedalen. Puur op kracht en met de eeuwige glimlach, stampte hij de hellingen op. Hij is niet de snelste klimmer, maar als er een klassement opgemaakt moet worden na 300km stampen tegen de wind in, een marathon lopen door het mulle zand, gevolgd door squatten en bankdrukken (120kg), dan is hij de onbetwiste nr 1.

Gedurende een langere klim ging het toch nog behoorlijk doorregenen en dat bleef zo tot het einde. Op 3/4 van de ronde waren daar opeens 2 lekke banden tegelijk, Johnny en Marty reden beiden lek en allebei reden ze op Continental bandjes. Om het geheel te complementeren reed Ramon 500m verderop op lek en ja ook met Continental bandjes. Je hebt bij het wielrennen verschillende nivo's waarop de teams acteren, de topklasse zijn de Pro Tour teams. Deze teams zijn verzekerd van deelname aan alle grote wedstrijden zoals de grote klassiekers, maar ook de Tour de France, Giro en de Vuelta. Daaronder acteren de zgn Continental teams, zoals Landbouw Krediet, maar ook het team van Pro Flavio (Metec) en nu blijkt dus dat we ook ons eigen Continental team hebben geformeerd bestaande uit genoemde renners. De professionalisering gaat snel binnen het Joe&Mie team. Na 75 km, 1483 hoogtemeters en max snelheid van 61km/h kwamen als een stel verzopen katten aan in het hotel, waar Michel en Anita al naar ons uit keken. We moesten ons nog haasten om het diner van 19:00h te halen.
Tijdens het wisselen van de lekke banden viel het op dat Ramon (Grease Lightning) zijn balhoofd helemaal los zat, waar hij quasi nonchalant op reageerde "dat weet ik". Bleek dat hij al diverse pogingen had ondernomen om dit euvel op te heffen, maar daar niet in geslaagd was. Maar geen zorgen, Michel to the rescue wist het euvel snel te verhelpen, het verzorgen gingen dus verder dan het innerlijke van de mens.

Na een heerlijke douche en het aantrekken van droge kleren, was de ellende van de regen snel vergeten en na het lekkere eten onder de geneugten van een heerlijke Pinot Noir uit de streek, was de stemming opperbest.

Nog wat ervaringen uitgewisseld met Michel, toch mooi 2 voudig winnaar van de Marmotte, en mischien wel de eerste ooit die hem 3 maal op rij wint. Hij gaf te kennen dat de Dolomieten marathon bovenaan zijn lijstje staat, die een week voor de Marmotte wordt verreden. Daarna rijdt hij ook nog de Marmotte en dan is het klaar. Michel was in 2009 ook al eens gestopt, wegens gebrek aan motivatie en dat is iets waar hij wel vaker mee kampt. 20 uur in de week alleen trainen is ook geen sinecure met daarnaast het draaiend houden van het hotel.
Om 23:00h ging het licht uit, letterlijk en figuurlijk.

De volgende morgen opgestaan en wakker geworden met flinke regenbuien kletterend tegen het raam. Vandaag staat een langere rit op het programma, 120km met 1900 hoogtemeters.
Michel checkt diverse malen de buienradar en geeft aan dat het snel droog zal worden.
Nog snel even de routes op de GPS gezet, omgekleed (nog niet het clubtenue vanwege het slechte weer) en inderdaad met droog weer vertrokken. Het pad naar het hotel vanaf de grotere weg was ongeveer 750m, maar toen waren we alweer nat tot op het bot. Niet iedereen kon dit waarderen het eerste uur, Johnny had een gezicht als een oorwurm, waar anders altijd een grote glimlach op staat. Enmaal nat, maakt het niet meer uit en dus gingen we lekker door met waar we voor gekomen waren. Na 30km kregen we nogal ruzie met onze GPS apparaten en dus een paar keer gestopt om te zien waar we naartoe moesten. Uiteindelijk weer het goede pad gevonden, namelijk een mooie lange geleidelijke klim van zo'n 6 km. De rangschikking werd weer gemaakt zoals eerst en het werd weer genieten. Mijn bovenbenen deden nog wel zeer van gisteren en ik was benieuwd hoelang ze het zouden volhouden vandaag. Het was gewoon genieten van de natuur, de omgeving, eekhoorns schoten door de bossen en op een gegeven moment, toen we afdaalden met 65km/h, stak er zelfs een Bambi de weg over. De Tour de France komt dit jaar ook weer in de Vogezen en op een gegeven moment reden we op fantastisch mooi, nieuw asfalt. De conclusie was anoniem, dit moest een deel van het parcours zijn van de etappe, alleen weten we nog steeds niet hoe dat dan moet, want de weg liep compleet dood!
Na weer een mooie, lange beklimming, waar ik mijn benen weer een beetje hervond, daalden we af naar een toeristisch stadje aan een groot meer, Gerardmer.

We waren wel toe aan iets warms en dus werd er een plaatselijke brasserie bestormd.
De fietsen werden tegen een paal geparkeerd waar we goed zicht op hadden vanaf onze zitplaatsen. De plaatselijke hangjeugd, we dachten nog even dat ze onderdeel waren van een Benidorm Bastards uitzending, toonde overmatig interesse voor ons materiaal. De brasserie leek ons van het type "all-inclusive", met peeskamer en al, zo werd de sfeer door ons althans geproefd.

We knapten er in ieder geval wel op en buiten begon zelfs een waterig zonnetje door de wolken te prikken. Vol goede moed lieten we het stadje achter ons met een opklarende lucht voor ons. Alex liet echter weten dat we de verkeerde kant opreden en toen we omdraaiden keken we tegen een lucht aan die weinig goeds voorspelde. Het werd aardedonker en al snel begon het keihard te regenen, zo hard dat we besloten om onder de eerste luifel te gaan schuilen. Hadden we maar een rubber bootje meegenomen, dan konden we raften door de straten. Niet normaal weer, wat een beestenweer! We hadden geen keus, of helemaal venikkeld van de kou blijven wachten, of toch maar gewoon doorgaan . Het werd het laatste en na 1km zaten we alweer vol in de beklimming en weer doordrenkt op de fiets. Er volgde een lange, mooie beklimming, waar Pascal (Bert) helemaal los ging. Op het grote verzet knalde hij naar boven alsof we door het vlakke polderland van thuis reden. Die gast moet echt ook eens de Marmotte gaan rijden, hij zal ons en zichzelf versteld laten staan. Marty volgde ook goed, op zijn kleine pieleverzetje maalde hij als een gek naar boven en had zelfs nog tijd om foto's te maken van de helden in het beestenweer.
De helden van '63 waren er niks bij, de plaatselijke bevolking stond hoofdschuddend vanachter de gordijnen ons te bewonderen.

Dit is geen foto van slechte kwaliteit, maar geeft de harde, koude werkelijk aan!

Na zo'n 100km gaf mijn linkerhelft (rug en been) aan dat het over en uit was. De krachten vloeiden uit mijn lichaam en mijn snelheid zakte naar 25km/h. Alex gaf aan dat er nog 2 beklimmingen te gaan waren, dat was voor mij de nekslag. Vanuit mijn ooghoeken zag ik een bord met "Plombieres les Bains" erop en ik een fractie van een seconde besloot ik om die te volgen. Dat was mijn enige kans om heelhuids aan te komen. Johnny, Ramon en Marco gingen mee ter ondersteuning en daar ben ik hun nog altijd dankbaar voor. Als het op is , is het op en de rest van de tocht werd een ware martelgang. Ik kreeg de pedalen bijna niet meer rond en was bang dat ik de boel nu hevig aan het forceren was. Ik reed op 750m van het hotel zelfs nog verkeerd, pielend met mijn versnellingen en redelijk gedesorienteerd, reed ik rechtdoor waar ik linksaf had moeten gaan. De mannen snapten al niet waar ik bleef en startten een zoektocht naar me. Gelukkig had ik al snel door dat ik mis zat en hadden we elkaar snel weer gevonden. De rest van de groep was inmiddels ook weer terug op het honk, nog 1 uur te gaan voor het diner.
Michel en Anita kwamen even polshoogte nemen hoe het met ons was en hadden al de spullen klaar gelegd om onze fietsen schoon te maken.

Lekker gedoucht en omgekleed (natte spullen buiten op de draad gehangen), schoven we aan tafel voor weer een heerlijke maaltijd met bijbehorende wijn. De dag werd nog eens doorgenomen en ondanks het slechte weer hadden we allemaal weer enorm genoten. Nog lekker even aan de bar gehangen, samen met onze Belgische en Nederlandse vrienden onder het genot van een biertje om rond 23:30h deze fantastische dag af te sluiten. 's Nachts is het daar trouwens enorm donker, er staan geen lantaarnpalen en met al die bewolking zag je dan ook geen hand voor ogen als je schuifelend naar de wc ging, bang om de anderen wakker te maken. Johnny deed enorm zijn best, maar we hoorden allemaal hem heel voorzichtig zichzelf door de kamer manoeuvreren, met zijn handen en voeten tastend in het duister op zoek naar naar zijn bed.
Hij had net zo goed even het licht aan kunnen doen en zo het bezoekje met 10 minuten in kunnen korten, maar ja......

Vandaag alweer de laatste dag, dus na het ontbijt alle spullen ingepakt en de kamers leeg gemaakt. We hadden geregeld dat we na het fietsen nog wel even konden douchen en Anita bood aan om broodjes gezond voor ons klaar te maken voor na het fietsen, waar we dankbaar gebruik van maakten. De gps werd geladen met 2 routes, 1 van 50km en 1 van 70km voor de die-hards.
We wilden niet te laat terug zijn, maar allemaal tegelijk douchen kon niet, dus een beetje verdelen kon geen kwaad. (het niet samen douchen kwam niet doordat we niet naar elkaar toe gegroeid waren, maar doordat dat er slechts 1 douche beschikbaar was)
Het was vandaag de dag van de ploegenvoorstelling en Michel ging ook mee op de foto.
Echt gaaf om zo de groep helemaal in hetzelfde tenue te zien.

Michel ging ook weg voor een trainingsrondje van 5,5 uur en zou ons het eerste stuk vergezellen. Als je die gast ziet staan in zijn gewone kloffie, is het een lange , slanke slungel, maar zodra hij zich omgekleed heeft in zijn Veltec tenue en op zijn fiets springt, is hij getransformeerd tot een super sportman. Gewoon gaaf om te zien, zoiets!

Ik had hele slechte benen, kwam gewoon niet vooruit, de tol van de dag eerder.
Na 25 km moest er beslist worden wie 50 of 70km gingen rijden, Marty en Pascal besloten voor de langere tocht te gaan, de rest voor de 50km.
We kwamen weer op een mooi stuk asfalt en ik dacht nog, "laat het niet dood lopen", zeker toen we vervolgens nog even aangevallen werden door een bloeddorstige hond.
De hond was enorm geschrokken van mij en ik dacht nog , "de laaste van de groep zal hij wel te pakken hebben", maar dat liep gelukkig goed af. De weg liep echter wel weer dood, dus we moesten onze grote angst trotseren en de confrontatie met die benenhapper weer aangaan.
Gelukkig had de eigenares, die nog meer rimpels had dan de hond in Turner en Hooch, de helderheid van geest om de hond aan de ketting te leggen.
Mij benen begonnen steeds beter te draaien en de voorlaatste en laatste helling ging ik het gevecht aan met Johnny, we zweepten elkaar enorm op en gaven niet toe voor elkaar.
Met een heel voldaan gevoel kwamen we aan bij ons hotel, met 52 km op de teller en 1055 hoogtemeters, waar Anita al op ons zat te wachten.
De stoelen werden op het terras gezet en uitgeblust namen we plaats als een stel schildpadden in Centerparcs, onze nekken uitgerekt richting de zon. Na het douchen en verorberen van de lekkere broodjes was de tijd aangebroken om weer naar huis te gaan. In totaal 248 km gefietst en 4404 hoogtemeters bedwongen. De reis verliep heel voorspoedig, alleen hadden de mannen gehoord op de radio dat het helemaal vast stond rond Brussel, dus besloten om dan maar bij zo'n wegrestaurant even iets te eten. We dachten gelijk met weemoed aan het eten wat we voorgeschoteld kregen in het hotel, dat was tenminste met passie klaar gemaakt en allemaal kakelvers, wat we hier te eten kregen was klef, smaakloos en eigenlijk gewoon een marteling voor je smaakpapillen. Voordat we in de auto's stapten nog even afscheid van elkaar genomen en elkaar bedankt voor de 3 hele leuke dagen, er was geen verkeerd woord gevallen, niks was een probleem, kortom echt allemaal enorm genoten en zeker voor herhaling vatbaar.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten