donderdag 8 maart 2012

een wieltjesplakker is je vriend!

Gezocht en aangeboden: een wieltjesplakker!

Tot gisteravond had ik een bloedhekel aan zgn wieltjesplakkers en voelde ik mezelf bezwaard om in iemand anders zijn wiel te zitten.
Tot gisteravond, want toen zag ik een uitzending van "Labyrint", een wetenschappelijk programma dat ging over de kracht van wind en wat het met je doet, met name op de fiets als je met meerdere personen rijdt. Nu blijkt dus dat als je op kop rijdt, er een soort van vacuum gecreeerd wordt achter je, die juist als stuwwind gebruikt kan worden als er iemand in je wiel zit. Kortom, zo'n wieltjesplakker is dus eigenlijk je beste vriend!



Vandaag naar Oudenaarde geweest in mijn eentje, er waren verder geen gegadigden en diegenen die wel wilden konden niet vanwege werk.
Dus om 10:00h de RAV geparkeerd en vertrokken richting Kluisbergen.
Ik wilde een paar keer het rondje rijden van de Kluisberg-> Knokteberg-> Kruisberg (asfaltzijde)-> Hotond.
Het rondje was 27km en er stond een stevige wind en het was best koud, zo'n 5C.
Je staat versteld hoeveel fietsers je daar tegenkomt, kwam ook nog het Continental team tegen van Katusha, mooi gezicht zo'n gesoigneerde groep met begeleiding van een fraai gespoten wagen. Tijdens de beklimming van de Hotond (3e keer) werd ik voorbij geknald door een Lotto renner, hij leek wel een straaljager, maar ik zag dat hij onder de top toch ook stil viel en het gat werd niet meer groter.
Aan de voet van de Kluisberg nog me nog even verlekkerd aan de etalage van de plaatselijke fietsenmaker, prachtig materiaal stond daar uitgestald, zoals een mat zwarte Specialized S-Works met Leightweight wielen. Uiteindelijk 3 ronden gereden wat een totaal van 98km gaf op de teller terug bij de RAV, tegen 27,4km/h gemiddeld (3h35min) en met 1100 hoogtemeters (totaal 22km geklommen). Het klimmen ging steeds tegen omslagpunt en een cadans van 65 a 75 rpm. Op het vlakke steeds tegen 105rpm gereden.
Het klimmen ging niet slecht, als ik dit nog wat vaker kan doen, wordt het allemaal alleen maar beter.

Terug van het fietsen, nog even naar de finale van Parijs-Nice gekeken.
Tot mijn grote verbazing zat Lieuwe Westra nog steeds in de kopgroep bij de grote mannen en toen hij demareerde, ging ik op het puntje van de bank zitten en moedigde hem uit volle borst aan zoals vroeger met mijn vader toen de mannen van Raleigh de stenen uit de straat reden. Ik ben vanaf nu echt FAN met hoofdletters!
Wat een prachtige ploeg is Vacansoleil toch, iedere dag vliegen ze erin en zorgen voor spektakel.



Morgen samen met Johnny een ritje doen, ik hoop dat hij me een beetje spaart.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten