vrijdag 9 december 2011

Dik Trom

Daar ben ik eindelijk weer!
Sorry voor de stilte op mijn weblog, kreeg al klachten binnen van trouwe volgers zoals mijn schoonvader die een trouwe lezer blijkt te zijn van mijn weblogavonturen.
Op mijn werk zijn we 12 September begonnen met het uit bedrijf nemen van de fabriek en sinds een paar dagen draait eindelijk alles weer. In die tijd andere roosters gelopen en veel 12 uurs diensten waardoor het fietsen op laag pitje kwam te staan. De vrije tijd die ik dan heb wil ik dan wel delen met mijn gezin.
Op de achtergrond speelden ook nog andere zaken, ik heb namelijk per 31 December 2011 mijn ontslag genomen bij de firma Styron om per 1 Januari 2012 terug te gaan naar mijn oude werkgever DOW.



Ik heb 19 jaar gewerkt op de LDPE plant en ben 4 jaar geleden overgestapt naar de Styreen om zo een nieuwe uitdaging aan te gaan. In tussentijd zijn we dus door DOW verkocht. (1,5 jaar geleden).
Ik ga dus weer mijn oude job vervullen en zelfs in mijn oude ploeg, heb er echt veel zin in!
Natuurlijk moet je ook afscheid nemen van diverse fijne collega’s, waar je toch ook lief en leed mee hebt gedeeld, maar zo is het leven en ik ga niet ver weg.

Vanaf nu dus een flinke doorstart maken in de voorbereidingen voor mijn 3e Marmotte die in een p.r. gereden moet worden. Heb net een afspraak gemaakt bij Prosano (25 januari) voor een uitgebreide sporttest om me zo optimaal mogelijk voor te kunnen bereiden .

Mijn zoon gaat in mijn voetsporen treden, hij wilde namelijk al langer een racefiets, maar dat heb ik een beetje afgehouden met het idee dat het maar een opwelling zou zijn. Hij bleef er echter over bezig, zeker met het oog op het feit dat we met zijn allen naar de Alp gaan, en dus zijn we op zoek gegaan naar een mooie gebruikte fiets voor hem en gevonden!
Vorige week woensdagavond naar ’s Heer Hendrikskinderen gereden voor een Bulls Vulture 1 van slechts 1 jaar en niet te onderscheiden van een nieuwe. De remblokken vertonen nog geen eens slijtage en aan de banden zitten nog de opstaande rubberen draadjes.

Donderdag direct na het werk nog even naar Hopmans gereden voor koersschoenen , een lange broek met zeem en een jasje.
De fiets op maat gemaakt door het monteren van een kortere stuurpen (dank aan ome Guido) en de zadelpen af te zagen.
Eerste ritje was op de Tacx in de kamer, zo kon hij makkelijk wennen aan het schakelen en het in/uitklikken van zijn pedalen zonder het gevaar van ongewenst contact met moeder aarde.
Ja, zijn ambities liggen hoog, dus gelijk maar het tenue van de wereldkampioen aangetrokken.


Gisteren was het dan zover, zijn eerste buitenrit van 20km. Hij had een mooie dag uitgekozen.
We hadden geen last van tegenwind, maar tegenstorm.
Op weg naar de brug van Sluiskil werd onze adem gewoon afgesneden door de wind, we leken wel astma patientjes hevig happend naar zuurstof. Maar hij hield zich kranig en op aanwijzing van mij probeerde hij zich te verstoppen achter mijn “brede”rug.
Ik was apetrots, het is echt heel gaaf om dit samen met mijn zoon te doen.

Toen we de brug langs de steile kant beklommen, gingen de slagbomen net naar beneden.
Het was opvallend hoe gemakkelijk hij de steile kant opdanste, ik mag wel uitkijken op de Alp straks dat hij me niet als een Contador look-a-like het nakijken geeft en me aan moet sporen van “kom op ouwe, nog maar een klein stukkie!”.
Dan maar langs het kanaal terug naar huis, lekker met meestorm tegen 34km/h het asfalt vanonder onze bandjes getrapt. Aan zijn grote smile te zien, had hij het nu goed naar zijn zin. Onderweg nog even een tussenstop bij mijn ouders gemaakt om zijn fiest en outfit te laten zien. Zij waren ook apetrots en komen dan ook naar de Alp komende zomer. Natuurlijk ook nog even langs de winkel gereden, Sonja vond het ook allemaal geweldig.
Ben benieuwd hoe zijn benen voelen als hij straks thuis komt.

Vanmorgen zelf weer eens voor een rondje van 62 km vertrokken.
Het voelde koud aan met die snerpende wind. Ik had mijn hartslagmeter aan gedaan, maar niet op gekeken en gewoon op gevoel gereden. Dat gevoel kunnen we kort over zijn: het was een @#$! Gevoel. Ik leek wel Dik Trom, ik had het gevoel dat ik achterste voren op mijn fiets zat, mijn benen waren continu op zoek naar de flow, naar een goede cadans. Nu hielp die harde wind natuurlijk ook niet mee, maar ik had echt het gevoel van terug aan de basis te staan. Nou ja, dan is de enige weg omhoog, toch?



Op de terugweg werd ik nog begroet en als ik het goed heb gezien was het Eric en zijn vrouw in hun P.C tractor (Volkswagen Touareg), mooie wagen hoor!
Vanaf Sas van Gent had ik windje in de rug en dat gaf me mooi de gelegenheid om mijn souplesse te testen, heel de weg boven de 110rpm gereden, dus dat zit nog wel snor.

Uiteindelijk 62 km op de teller tegen 29km/g gemiddeld, redelijke cijfers ware het niet dat daar een gem. hartslag van 147 bpm bij hoort.

Dit bericht draag ik op aan mijn schoonvader Gijs Beeldens, een van mijn trouwste volgers.

2 opmerkingen:

  1. Hey Angelo,

    Ook blij om weer een blogje van je te lezen. Gaaf zeg dat je zoon ook begonnen is op de racefiets dat beloofd wat idd voor de alp. Nu maar hopen dat de winter snel voorbij is :-( Toch weer een dowpik straks lees ik. Succes met trainen en met je nieuwe/oude job.

    Groeten,

    Angelo.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik weet het uit eigen ervaring: het is echt speciaal om met je zoon samen te fietsen (of hardlopen of wat dan ook op sportgebied). Leuk!
    En inderdaad: succes hè, op je nieuwe/oude werkplek.

    BeantwoordenVerwijderen