dinsdag 28 juni 2011

warm, warmer, het warmst!

Gisteren pufte en zuchtte heel Nederland onder de warme deken die op ons lag.
De hoogst gemeten temperatuur in Nederland , was in Westdorpe en het algemene advies voor ieder levend wezen was dan ook om je rustig te houden en dus geen overbodige inspanningen te leveren.
Wat heb ik gisteren dus gedaan?
Juist,.....lekker een stukkie wezen fietsen, want het was tenslotte mooi weer, voorafgaand aan de middagdienst.
Eerst samen met Son de woef uitgelaten en om 9:10h vertrokken voor een rondje via Nieuwvliet-Bad. Heen ging het best lekker, wel al een beetje warm, maar met het windje in de rug, goede muziek in de oren en handjes los op het stuur, was het best genieten. Thv Bresjes even de Panoramaweg opgefietst om zo toch even te genieten van de zilte zeelucht. Op tijd drinken was natuurlijk wel het devies. Halverwege stond er 41 km op de teller en zag ik ook dat het al 33C in het zonnetje was. Vanaf nu alleen de wind nog maar tegen, die overigens toch een beetje aanwakkerde en als een warme fohn mijn haar in de plooi legde. Ik kreeg het gevoel dat het niet zo soepel meer draaide en mijn hartslagmeter gaf dan ook 165bpm aan, daar waar mijn omslagpunt rond de 163bpm ligt, dus ik zou snel gaan verzuren als ik dat aanhield. Besloten om wat rustiger te gaan rijden zodat mijn hartslag richting de 145 zou gaan, maar wat ik ook deed, of ik nu 20km/h ging rijden of 30km/h, die hartslag bleef ruim boven de 160 en dat met nog 30km te gaan. Ik wist dus dat dit vanaf nu geen aangenaam ritje ging worden, de temperatuur was inmiddels naar 36C gestegen en mijn drinken begon op te raken. Ik kreeg een deja-vu, ik waande me op de flanken van de Alp d'Huez, de laatste 10km boksend tegen de steile helling, vechtend tegen de natuurelementen en vooral tegen mezelf. Mijn drinken was inmiddels op, hartslag 167bpm en de snelheid op 27km/h, maar voor mijn gevoel kroop ik over de weg. Mijn nekspieren en armen begonnen zeer te doen zoals vorig jaar in de laatste kiometers en ik kon mijn draai niet vinden op mijn enige zitplaats van mijn carbon ros. Gelukkig, daar was ik bij Hoek, nog 8km te gaan en de wind kwam nu van opzij. Met mijn laatste krachtinspanningen kwam ik aan op de Markt bij de winkel van Sonja, waar ik natuurlijk zo cool mogelijk en ogenschijnlijk onvermoeid binnen stapte. Echter, de meiden hadden de afstandsbediening van de airco gevonden en eenmaal binnen kreeg ik het gevoel dat mijn longen inklapten, mijn aderen zich terug trokken en een licht draaiend gevoel maakte zich meester van mijn gekookte hersenpan. Oef, even bijkomen dacht ik,maar ik werd gelijk ingezet om "even" een deur (zo'n zwaar kreng wat moet dienen als branddeur) op zijn plek te hangen. Toen ik na een kwartiertje weg reed naar huis, was mijn hartslag nog 145bpm, ik denk niet dat deze training gaat leiden tot supercompensatie.
Thuis lekker onder de douche mijn baantjes gezwommen en gegeten en dan zijn de bovenstaande geselingen toch weer snel vergeten.

Ik kwam onderweg nog een paar van die tegennatuurlijke types tegen en het valt me op dat (net als ikzelf)er zoveel mooi materiaal rond rijdt. Ik denk dat er niet veel andere sporten zijn waarbij de wanabees ongeveer, zoniet hetzelfde materiaal hebben als de profs. Het ene is nog mooier dan het andere en ook de designers hebben deze markt inmiddels ontdekt. Er wordt door hun veel gewerkt met altenatieve materialen of liever gezegd , met de materialen waar het allemaal eigenlijk mee begonnen is.
Er komen steeds meer houten fietsen op de markt, weliswaar vooral bedoeld als hebbeding, maar er zitten fantastisch mooie old-school fietsen tussen:








De laatste is er een van Audi en er blijken meer automerken zich te willen mengen in deze markt , zoals:

Mercedes:


BMW:


Ferrari:


Mc Claren:


Alfa Romeo:


Zo zie je maar, er is voor ieder wat wils.
Uiteindelijk heb ik trouwens 82km gefietst tegen 29,2 km/h gemiddeld en de eerste voorbereidingen voor de Marmotte van volgend jaar zijn in gang gezet, namelijk vrij regelen op mijn werk. Michel Snel , de winnaar van vorig jaar, is trouwens in bloedvorm en heeft de laatste test glansrijk doorstaan door de cyclo "La Vaujany" te winnen in een parcoursrecord met meer dan 10 minuten voorsprong en na een solo van 70km. Edith vd Branden won bij de dames en was 23 minuten sneller dan in 2009 , het jaar waarin ze de Marmotte won. Belooft dus een mooi weekend te worden.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten