donderdag 9 december 2010

Morning After


Net terug van de chiropractor voor hopelijk de laatste behandeling.
Alles zou weer netjes op zijn plek moeten zitten, vandaag en morgen nog even rustig aan doen en dan de draad weer oppakken met het lopen/fietsen.
Op het werk begint het idee te vormen om mee te doen met het team aan de marathon van zeeuws-vlaanderen (http://www.marathonzvl.com/)in estafettevorm.
Er zal dan dus minimaal 10 kilometer de man gelopen moeten worden (team bestaat dan uit 4 personen) en het zou leuk zijn als dit ook nog tegen een redelijk tempo zou gaan. Gezien mijn karakter en blessureleed (rug) , wordt ik vanuit mijn omgeving met argusogen gevolgd op trainingsgebied. Menig persoon is er immers van overtuigd dat ik me niet kan inhouden en op moet passen om de lat niet te hoog te leggen. Ik kan het ze niet kwalijk nemen, want tot nog toe heb ik er alles aan gedaan om die gedachte in stand te houden. Maar ook hier "geven eerder behaalde resultaten uit het verleden geen garantie voor de toekomst", en wil ik het echt beter doen!

Ik moet zeggen dat de schade die ik opgelopen heb aan het aflossingsmarathon-avontuur, reuze meegevallen is. Oke, een beetje spierpijn in de kuiten en billen, maar verder geen noemenswaardige klachten en dat geeft toch reden tot tevredenheid.
In het verleden heb ik al zoveel spierpijn gehad, waarbij de dag na Terneuzen-Graauw mij het meest bijgebleven is. Ik liep in die tijd alleen wedstrijden op de baan tot 3000m en mijn langste duurloop was dan 7km. Ik werd een beetje uitgedaagd om mee te doen aan Terneuzen-Grauw en mijn vader en broer gingen ook mee doen. Toen was de te lopen afstand 27km en ik had nog 10 dagen te tijd om me voor te bereiden. Ik kon geen hele dag vrij krijgen op mijn werk, ik liep ochtenddienst, dus dat was ook niet echt ideaal. Als voorbereiding heb ik toen 1 maal 10km gelopen en 2 maal 20km in de voorgaande week. Lekker rustig en dat ging goed, dus ik ging meedoen.
Eerst in de ochtenddienst (5:45h opgestaan) en om 10:30h naar huis waar ik snel een bak koffie dronk en een stuk peperkoek at. Gauw omkleden en naar de start.
De eerste kilometer ging achter de auto, tot aan Noten en toen ging het spel op de wagen.Ik was niet van plan om voor Jan Dokes mee te lopen en al na 1 km liep ik op kop met Peter (achternaam vergeten) en een Belg. Thv het gemaal de boel gelost en flink doorgetrokken. Het ging echt hartsikke goed en ik zag me al winnend de Grauw binnen lopen om een stukje geschiedenis te gaan schrijven. Echter thv Kloosterzande kwamen de eerste scheurtjes in het onneembare bolwerk, qua uithouding ging het nog goed, maar ik voelde al een beetje de krachten uit mijn frele lijf stromen om 5 minuten later compleet geparkeerd alle sinasappels op te vreten aan een bevoorradingskraampje. Op dat moment lag ik 3 minuten voor op nummer 2.
Hardlopen lukte me niet meer, het werd een martelgang van wandelen/dribbelen waarbij die verrekte kerktoren van de Graauw maar niet dichterbij leek te komen.

Ik heb die editie wel uitgelopen, maar de dagen erna kon ik mijn ene been niet voor de andere zetten en de zaterdag (1 week na de loop) erna, toen ik mee liep in Heikant, leken mijn kuiten nog steeds van beton. Ik had toen gewild dat er een Morning Afterpil bestond voor zulke zaken, maar helaas blijft een een kwestie van goede voorbereiding en rust. Heel wat mensen hebben me toen voor gek verklaard vanwege die onbezonnen actie om ongetraind voor zulke afstanden, toch voor de winst te gaan. Maar ik heb er gen moment spijt van gehad, ik had genoten van het op kop te lopen, van de wetenschap dat er lopers waren die niet begrepen wat er gebeurde en gingen twijfelen aan eigen kunnen. Noem het gekte, noem het onverstandig, maar ik noem het MIJ!
Dat is wie ik ben en hoe ik ben en ik geniet ervan!

1 opmerking:

  1. Hey Angelo,

    Weer een prachtig stukje historie moet ik zeggen.
    Wellicht is het allemaal niet verstandig om de lat zo hoog te leggen. laat ze maar lullen hoor. Je bent wie je bent inderdaad. Het begint met "zo gek als" en eindigt op "deur" Wat dat betreft kunnen we elkaar absoluut een hand geven maar dat is geen nieuws. Maar goed dat ik niet op deze wereld ben gezet als Angela want dat was me toch een droomhuwelijk geworden (haha)

    Pfff, mijn hechtingen springen bijna uit mijn kont van ongeduld betreft mijn herstel. Gaat erg langzaam maar goed ik heb goede moed dat het snel beter zal gaan.

    Groeten Angelo.

    BeantwoordenVerwijderen