zondag 5 december 2010

aflossingsmarathon

Afgelopen week dacht ik me even te gaan omkleden om naar mijn werk te fietsen, kom ik bovenaan de trap, schiet mijn rug in een acute "freeze" stand. Mijn rugspieren stonden van de ene op de andere seconde zo strak als de scheerlijnen van een circustent. Ik kon me nog een beetje in beweging krijgen en na een paar lichte oefeningen was ik zelfs in staat om naar beneden te gaan en toch maar te gaan werken.
Gelukkig kon ik de volgende ochtend om 09:45h naar de chiroprator. Voor diegene die daar nog nooit zijn geweest: Je wordt dan op een behandeltafel gelegd in de meest onnatuurlijke houding die je kunt bedenken, waarna de chiroprator met zijn volle gewicht zich op je stort, hopend dat je rugwervels weer in de originele stand schieten. Dit gaat dan, buiten het angstig ademhalen van jezelf, gepaard met luid gekraak alsof er een tak van een boom afbreekt. Het meest wreed is als ze vervolgens ook nog je nek gaan kraken, ze trekken dan een beetje aan je hoofd en zeggen dat je je nekspieren moet ontspannen.Het voelt aan alsof je balanceert op een richel op 500m hoogte waarbij ze zeggen dat je vooral rustig moet blijven en ze vervolgens je een duw geven. Iedereen kent wel die beelden van Rambo en zijn kornuiten waarbij het tuig eenvoudig wordt uitgeschakeld door het nekje even om te draaien en IK MOET DAN ONTSPANNEN?????!!!!!!
Een impressie van hoe dit gaat (helaas Frans-talig):




De eerste behandeling verlichtte wel al snel het ongemak, donderdag voor de 2e behandeling geweest en komende donderdag nog eens. Ik heb beide afgelopen nachtdiensten gesnipperd om een beetje rustig aan te kunnen doen om toch deel te kunnen nemen aan de aflossingsmarathon van afgelopen zaterdag georganiseerd door mijn voormalig werkgever "DOW". We gingen deelnemen met een team van 8 en dan in estafettevorm de marathon afstand afleggen van 42195 meter.

Er bestaat al heel lang een estafettevorm voor de marathon, "Ekiden" genaamd.
De totale marathon-afstand van 42,195 km wordt door 6 lopers afgelegd. De startloper neemt de eerste 5 km. voor zijn rekening. De volgende lopers lopen resp. 10 km., 5 km., 10 km., 5 km.en 7,195 km.
De lopers geven geen estafette-stokje door, maar een sjerp, de Tasuki, die om het lichaam gedragen kan worden.
Vroeger werden in Japan belangrijke documenten door estafette-lopers bezorgd op de plaats van bestemming. "Eki" betekent plaats en "Den" betekent bestemming.
Het is een officieel onderdeel binnen de wegatletiek waarbij het wereldrecord op 1:57.06 staaten in handen is van Kenia. Dit is niet zo'n groot verschil met het wereldrecord individueel van Haile Gebrselassie wat op ":03.59 staat , gelopen in Berlijn in 2008.

De weersomstandigheden waren barbaars, flinke vorst gepaard met een flinke zuidenwind en sneeuw. Ik stond versteld van de grote opkomst van meer dan 500 man/vrouw. De organisatie had wel een wijziging in het parcours aangebracht. We moesten van het PV gebouw (Vliegende Vaart) naar de rondweg, bij de rotonde richting de Boerenbond tot aan de stoplichten, rechtsaf over het fietspad parallel aan de Haarmanweg tot het keerpunt thv Hacktic en dezelfde weg weer terug.
Onze eerste loper was Joeri die vol goede moed starte en het goed deed, na 22:24 was hij weer terug om het stokje over te geven aan Peter R. Onze vlieggewicht vloog ervandoor en als een hazewind snelde hij naar voren om na 19:16 het stokje over te geven aan Herman onze kilometervreter. Het sneeuwed nog steeds behoorlijk en de weg lag er spekglad bij. Ook Herman had een mooie tijd van 21:40 waarna Ronny (www.othene.com) het stokje overnam en zich naar het keerpunt spoedde. (Ronny heeft afgelopen jaar zijn 1e marathon gelopen!). Ronny deed het ook heel goed en stond na 24:53 alweer terug om het stokje over te geven aan Peter V. Peter V te T. had een paar dagen geleden zijn enkel bezeerd en deze stond dan ook goed dik en was flink geschaafd. Het getuigt van grote team-spirit dat hij toch mee deed en de 28:22 doet hem op het eerste gezicht geen recht, maar geblesseerd toch ruim 5KM lopen is dan een prestatie op zich. De volgende was Martin S, hij is onze reliability engineer, hij deed zijn titel eer aan door als enig staflid mee te doen en te finishen in een 27:04. Nu werd het dus het moment van de waarheid voor mij, zou mijn rug het houden? Door de gezondheidsperikelen van de afgelopen weken (griep, tand, invriezen lies en rugproblemen) was mijn trainingregime behoorlijk onderbroken en wist ik niet wat te verwachten. Voortvarend ging ik van start met mijn blik gericht op de lopers voor me , ik voelde me als een jager die zijn prooi besloop om deze vervolgens nietsontziend te verslinden en op jacht te gaan naar de volgende. Onderweg werd ik nog aangemoedigd door een oude bekende uit mijn loperstijd, ik gaf aan dat het 20 jaar geleden een stuk gemakkelijker ging, maar toen was ik ook 20 jaar jonger en 14kg lichter! Ik had mijn krachten goed gedoseerd en op de terugweg (keerpunt na ruim 10 min) bleef ik mensen inhalen. De bochten nam ik bijna stilstaand, bang om onderuit te gaan. Iedere stap die ik deed , gleed ik weer een paar centimeter acheteruit, zo weinig grip had ik. Ik gaf na 20:20 het stokje over. Op de foto net voor de wissel ziet het er toch een beetje verkrampt uit, maar het gevoel was niet slecht.


Ik was toch best tevreden met mijn tijd, een gemiddelde van 15,5 km/h voor een vrijwel ongetrainde (loper) herintreder is niet slecht.

Onze laatste loper was Ray, hij had zich voor de gelegenheid geheel in het nieuw gestoken en gaf hiermee aan dat het hem menens was. Ook hij is een vrijwel ongetrainde loper en na 27:57 maakte hij voor ons team (Styreen runners) de marathon vol om als team een eindtijd van 3:11.56 neer te zetten. We waren als 31e gefinished van de 83 deelnemende teams/individuele lopers. Het belangrijkste was dat we 1e DOW team waren en dus een echte trofee hadden gewonnen en dus een stukje geschiedenis hadden geschreven. Het was tenslotte de eerste sportprijs voor onze nieuwe werkgever "Styron" .

Ik was heel benieuwd hoe mijn lijf zou aanvoelen de volgende dag en dan met name mijn rug . Ik had vooral spierpijn in mijn kuiten en billen , maar die voelen vandaag alweer een stuk beter aan. Donderdag nog eens terug naar de kraker en dan weer rustig opbouwen richting de 10 kilometer. Mijn oude nivo zal ik niet meer halen (is ook niet het doel), maar er zit wel meer in als ik me in kan houden de komende trainingen. De snelste loper (Niek den Exter) liep over 1 rondje 17:34 , gem. 17,9 km/h. Dat zijn tijden waar je meer huis kunt komen. Heb nog even zijn uitslagen bekeken op http://www.atletiekzeeland.nl/ en zijn tijden komen overeen met die van mij op zijn leeftijd, dus een voor mij interessante atleet om te volgen.

4 opmerkingen:

  1. Leuk stukje, volgend jaar ga ik voor dezelfde tijd als jij dit jaar...... gewaagde uitspraak ik weet het maar moet de lat hoog leggen toch:) anders moet ik de kleding weer terugbrengen naar Meneer Perry Sport. :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Tjonge! Dat is inderdaad een hele nette tijd voor een 'herintreder'. Als jij het lopen weer serieus oppakt, kun je om de prijsjes meestrijden hier in de omgeving!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hey Angelo

    Jeetje, als herintreder kun je ook best met zo'n tijd thuis komen lijkt mij. Weer een bevestiging van je enorme loperstalent zeker na zo weinig training. Super gedaan !!

    Groeten Angelo

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dag Angelo,

    erg mooie tijd! Heb net jouw tijden opgezocht op AtletiekZeeland. Veel overeenkomsten met mijn pr's, maar jij bent enkele seconden sneller. Bijna onder de 4 op 1500m, dat is mijn grote doel. Niek en ik liepen helaas niet de snelste tijd zaterdag. Niek 17'34, ik 17'32, maar 1 Belg liep achtereenvolgens 17'09 en 17'29. Dat moet een topper geweest zijn!

    Groeten,

    Marcel Mangnus

    BeantwoordenVerwijderen