maandag 5 juli 2010

Marmotte 2010

De dag waar ik al een heel jaar naar uit heb gekeken is aangebroken, 3 juli 2010!
De wekker ging af om 4:45h na een hele korte nachtrust van 2 a 3 uur.
Ik kon eerst niet slapen, dan enkele keren wakker geworden doordat of Guido of ik moest gaan plassen na het vele water drinken van gisteren.
Snel even wat aangetrokken en naar onze ouders om te ontbijten in de caravan.
De vorige dag de tassen met bidons en gelletjes en repen verdeeld over mijn en Angelo zijn aanhang die verdeeld over de bergtoppen ons gingen voorzien van het benodigde drinken en eten. Na het ontbijt mijn witte team Cervelo tenue aangetrokken met witte overschoentjes, waar ik gewoon een kick van krijg als ik ernaar kijk en waardoor ik goed herkenbaar ben.
De spanning begon nu toch wel te stijgen, heb ik genoeg getraind, hoe gaat mijn knie zich houden, zal ik nu wel in een groep komen richting de Telegraph en De Alp, ...........
We hadden om 6:20h afgesproken met Angelo, Johan en Eric aan de ingang van de camping, dus een kus en hug van onze ouders en "on y va".
De mannen waren keurig op tijd:


en opvallend was dat Angelo een stuk meer relaxed was dan vorig jaar,


,het beloofde in ieder geval weer een warme dag te worden, dus veel drinken was het devies. Het was al druk aan de start, maar we konden zonder problemen in ons startvak van nr 401 t/m 2000. Je ziet er echt mensen van alle pluimage, dun/dik, kort/lang, jong/oud enz. De start was een lang gekleurde lint zover je kon kijken:


De band begon te spelen en het zou niet lang meer duren voor de meute zou starten, nog snel mijn armwarmers aan mijn moeder gegeven en elkaar succes gewenst.
Daar gingen we, ik nam me voor om niet gelijk als een gek van start te gaan, rustig in D1/D2 naar de Glandon, maar de snelheid ging toch naar de 40km/h.
Thv het stuwmeer begint het voor het eerst te klimmen, op het binnenblad in soepele tred naar boven naar de beklimming van de Glandon.
De beklimming van de Glandon ging niet echt lekker, maar het viel me op dat ik nauwelijks werd ingehaald en de tred werd steeds beter. Onder de top zag ik een meisje helemaal uit haar dak gaan vanwege maleur aan haar fiets, later kwam ze nog voorbij, wat kon die meid fietsen zeg!!!!

Tijdens het ophalen van onze startnummers afgelopen donderdag kregen we een briefje mee waarop stond dat de tijdwaarneming van de top Glandon tot na de afdaling gestopt ging worden.
Wat hield dit dan in, andere tijden voor respectievelijk goud/zilver/brons, of groepsgewijs naar beneden rijden of wat eigenlijk?
Dit is allemaal het gevolg van de vele ongelukken die daar al gebeurd zijn in het verleden en de onderlinge kif tussen de verschillende departementen aldaar.

Boven stonden Inge (vrouw van Angelo) te filmen en Mariette (vrouw van Eric) met onze bevoorrading. Snel een banaantje opgepeuzeld en bidons verwisseld en door.


Er was dus helemaal niks aan de hand en wat ze ook met de tijdwaarneming zouden doen, mijn eigen stopwatch liep mee en die brutotijd zou maatgevend zijn voor mijn uiteindelijke tevredenheid of niet. Ik was nu 1h 51min onderweg, 4 minuten sneller dan vorig jaar en op schema.
De afdaling ging beter dan vorig jaar,


lekker soepel de bochten genomen en in de verte zag ik een groepje afdalen waar ik naartoe reed met het doel om in een groep naar de voet van de Telegraph te rijden. Heb nog even op kop gereden om mijn goede wil te tonen en daarna lekker in de buik van de groeiende groep gereden richting St Michel de Maurienne waar we met een snelheid van 38km/h al na 3 uur aankwamen. Ik lag voor op het schema van 8 uur!
Het begin van de beklimming van De Telegraph is gelijk het steilste gedeelte, dit was me nog maar eens opgevallen tijdens de autorit van afgelopen donderdag.


Toen zijn we namelijk met onze ouders in de auto het hele parcours gaan rijden.


Mijn moeder had daar flink spijt van, ze had namelijk liever niet geweten wat we allemaal voor de kiezen kregen. Ze stonden net als vorig jaar de hele dag op De Galibier en dan duurt het toch bijna 6 uur (vorig jaar 6:07h) voordat Guido of ik langs komt en dus tijd genoeg om in de zenuwen te zitten.

Rustig aan de beklimming begonnen op zoek naar een lekker ritme. ook hier bijna niet ingehaald door anderen. Het werd al goed warm en bijna geen beschutting tegen de zon en opkomende warmte van het nieuwe zwarte asfalt. Na 4:02h stond ik boven waar Angelo zijn ouders klaar stonden met mijn proviand. Snel bidons gewisseld en 2 gelletjes naar binnen gewerkt en door.
Het volgende gedeelte naar Plan Lachat via Valloire is een verschrikking. Bloedheet en een recht stuk tegen 8% naar boven met een vertekend beeld doordat het dal mee loopt naar boven en het dus net lijkt of het vals plat is.


Ik kon gelukkig zonder te stoppen in 1 ruk door tot de voet van de Galibier waar ik snel mijn bidons heb bijgevuld. Nu begon het pas, de beklimming van De Galibier is een monster, enorm steil zonder rustpunten en eindeloos. In de verte en hoogte zie je de renners als mieren over de berg kruipen met sneeuw en rotswanden als achtergrond.


Halverwege 15 seconden gestopt ivm opkomende kramp, even de spanning eraf gehaald en door! Na 5h45 min (schema 8:30) eindelijk op de top aangekomen waar mijn ouders me al zagen komen met de verrekijker en jawel herkenden aan mijn overschoentjes.


Ze vertelden me dat de afdaling evenals de laatste 2 km van de beklimming gevaarlijk was geworden door veel smeltwater en stenen. Oppassen dus!
Weer snel de bidons gevuld, banaantje en 2 gelletjes naar binnen gewerkt. Angelo was 15 min eerder over de top gekomen en ging gelukkig ook goed.

Mijn ouders zouden wachten tot de laatste van de groep en dan proberen om in bocht 2 te gaan staan van De Alp (bijna boven), Eric was afgestapt op De Telegraph door misselijkheid en andere klachten, de enige juiste beslissing als je je niet goed voelt.

Daar ging ik dan voor 1 uurtje afdalen richting Bourg d'Oisans.
Na de eerste bocht kwam ik erachter dat het riempje van mijn helm nog niet vast zat en ik vergeten was om mijn bril op te zetten. Dit snel gecorrigeerd om vervolgens lekker af te dalen .
Ook hier ben ik niet of nauwelijks ingehaald en gaandeweg de afdaling vormde zich een groepje van 10 man. Dit kwam goed uit want het laatste gedeelte naar de voet van De Alp hebben we altijd tegenwind en in een groep is dit goed te doen, maar alleen worden de krachten dan uit je lichaam gezogen. De groep was wel wat angstig in de tunnels en halverwege de afdaling verloor er iemand een volle bidon waar me met 70km/h naar beneden gingen. Wonderbaarlijk genoeg wisten we deze te ontwijken, maar mijn hart sloeg toch wel even over! Het laatste stuk naar Bourg is nog knap lastig, er zitten nog wat lelijke klimmetjes in en de hele rit begint dan toch al aardig door te wegen. Het uitzicht daarintegen is fantastisch, het is een geweldig gevoel om daar te kunnen fietsen. De samenwerking was echter weg in de groep en ik besloot om dan maar aan kop te sleuren. De benen liepen al aardig vol en de laatste afdaling , knallend door de tunnel naar Bourg kwam als geroepen. Op de rotonde aan de voet van de Alp liet ik de bevoorrading voor wat die was en mijn stopwatch gaf 6h58min aan! Dit kon niet meer mis gaan, goud moest ik nu halen want ik lag maar net achter op het schema van 8 uur!


Daar ging ik dan de helpoort binnen, de gevoelens van afgelopen editie kwamen weer naar boven, wat een bakoven. Mijn teller gaf wederom 42C aan, ik was bang dat hetzelfde ging gebeuren als verleden jaar en besloot om me niks meer aan te trekken van een schema, maar gewoon zo lang mogelijk rustig door te fietsen en zoveel mogelijk te drinken en verkoeling te zoeken. Na de 8-ste bocht was ik nog steeds niet gestopt , onderweg waren 2 waterposten ingericht waar ik dankbaar gebruik van maakte door veel water over me heen te gooien en te drinken. Mijn benen voelden nog goed aan en mijn ademhaling heel rustig zoals die de hele dag eigenlijk al was geweest. Ik had echter wel veel last van mijn nek, schouders en armen en wist me eigenlijk geen houding meer aan te nemen op de fiets die nog lekker aanvoelde. Ik begon de bochten af te tellen en me te herinneren wat er komen zou. Er was veel volk op De Alp die voor iedereen klapten en riepen, wat gewoon heerlijk is op zo'n moment. Eindelijk was daar bocht 1, de laatste van allemaal. Boven bij het fonteintje linksaf onder de tunnel door en opgeschakeld naar het buitenblad. Wat was dit genieten, daar waar ik dat vorig jaar absoluut niet kon.
De boog kwam in zicht


en onder luid applaus reed ik over de tijdmatten heen met een blik naar mijn stopwatch die 8h 30min en 47 sec aangaf. Ik had het gehaald!!!!

Net over de finish kwam ik Angelo met zijn gezinnetje al tegen en we feliciteerden elkaar met een grote glimlach. Hij had 8h en 9 sec geklokt, hoe is het mogelijk als je doel onder de 8h is?
Uiteraard weer een gigantische prestatie van hem, onder deze exterme omstandigheden zo'n tijd neerzetten. Ik voelde me goed, vorig jaar viel mijn gehoor gewoon weg en was ik even totaal van de kaart, maar nu was ik gewoon moe maar niet kapot.
Ik heb natuurlijk eerst even mijn vrouwtje gebeld en daarna werd ik gebeld door mijn moeder dat Guido net aan De Alp was begonnen.


Hij zat ook onder zijn tijd van vorig jaar en ik was dan ook heel benieuwd of hij het zou gaan halen. Het was boven bloedheet en de zon brandde op mijn schedel. Samen met Angelo nog even wat gedronken en gewacht op onze diploma's,



geen medailles dit jaar en zelfs geen trofee voor de uiteindelijke winnaar Michel Snel.



Ik vond de organisatie tov van vorig jaar beter in de zin van afzetten van kruispunten en watervoorziening, maar verder is het maar een amateuristisch gebeuren. De Glandon zou autovrij zijn, maar was dit absoluut niet. De onrust van de tijdswaarneming van de afdaling van de Glandon was onnodig en de tijdswaarneming klopte ook niet want op mijn diploma stond uiteindelijk 8h 31min en 8 sec waar ik dus 8h 30min en 47 sec geklokt had en bij Angelo was het verschil zelfs nog groter. Al wachtend veel opmerkingen over mijn fiets gekregen, al zeg ik het zelf "het is dan ook een juweeltje"


en nog wat staan kletsen met andere gasten over hun ervaringen. Zelfs een kwartier Engels staan kletsen met een gast die zelf ook Nederlander bleek te zijn!

Opeens zag ik mijn moeder lopen en Guido zou er snel aan komen, en ja hoor , na 10h 43 min en 51 sec drukte ook hij zijn voorwiel met een grote glimlach over de meet. Hij was kapot, maar had toch mooi zilver gereden!



Michael was thv bocht 7 afgestapt, hij zag zwarte sneeuw en vond het niet meer verantwoord, Johan is gestopt aan de voet van De Alp en heeft zo de mini Marmotte behaald. Angelo uiteindelijk nr 645, Guido 3672 en ik nr 1107 overall. Van de 7000 deelnemers zijn er uiteindelijk 5190 gefinished, wat toch aangeeft hoe zwaar deze editie weer was.
Na afloop samen met Guido afgedaald naar de camping waar we na het douchen lekker konden aanschuiven bij onze trotse ouders en heerlijk hebben gegeten van het zgn Opi-prut met een boterham. Op tijd naar bed, want de volgende ochtend weer om 8:00h naar huis voor een rit van 970km om lekker mijn vrouwtje en kids weer in mijn armen te sluiten. Onderweg heb ik wel een paar keer gedacht "dit is onmenselijk", maar ik wil nu alweer meer.

Thuis hadden de kids mooie tekeningen gemaakt en opgehangen om te laten zien hoe trots ze op ons waren:


Ik wil langs deze weg nogmaals mijn ouders enorm bedanken voor hun goede zorgen van afgelopen week, alles werd verzorgd van eten/ drinken tot een luisterend oor.

En natuurlijk vooral mijn vrouwtje en kids die me een hele week hebben moeten missen en de maanden ervoor waar het soms mischien te vaak om fietsen draaide. Zonder hun steun was dit niet mogelijk geweest. Ook bedankt aan iedereen die met me mee heeft geleefd en voor de vele sms-jes waaruit dat bleek.

3 opmerkingen:

  1. Hoi Angelo,

    Echt prachtig om te lezen je beleefd het altijd weer opnieuw als je de persoonlijke verhalen van iedereen leest. Het zo begeerde GOUD is binnen Super prestatie Angelo en een mooie revanche tov vorig jaar. Toch mooi zo`n 50 minuten van je tijd afgereden in wederom zeer heftige omstandigheden op de alpe d' huez. Onder de 8 uur het gaat ons ooit lukken. Ik zet in op 2012 !! ik hoop dat jullie er dan ook weer bij zijn voor een onvergetelijke week in de alpen. Ik wil je ouders via deze weg nogmaals bedanken voor de goede zorgen op de galibier, echt top !! Zie je binnenkort wel weer op de fiets tijdens een clubritje om nog wat na te praten.

    Groeten,

    Angelo.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een schitterende story, heb je ook een notitieblokje op je stuur?
    Echt een hele knappe prestatie van iedereen die dit uitrijdt en dan natuurlijk helemaal als je je eigen gestelde target haalt.
    Ik zie jullie morgen voor de LIVE story.

    Grt Patrick

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hoi Angelo,

    Gefeliciteerd met goud, je doelstelling heb je gehaald waar je zoveel voor hebt getraind.
    Dat is echt kicken voor je.
    Ik heb je verhaal dan ook met veel plezier gelezen. Alsof ik erbij was

    In een woord grandioos.

    Groeten,
    Henk & Ingrid

    BeantwoordenVerwijderen