zondag 20 juni 2010

snelle benen

Gisteren een D1 training gedaan via mijn trainingsrondje over Hulst-Axel-Koegors naar huis van 45km. Voelde me wel een beetje moe na een onrustige nacht , maar wilde toch even checken hoe de benen ervoor stonden. Wilde perse in D1 zone blijven (122-138 bpm), ook tijdens de stukken met de vele wind op kop. Er stond een krachtige wind uit het noorden (4 a 5) en de lucht zag eruit alsof het katten ging spugen. Onderweg dan ook 3 kleine buitjes op mijn giechel gehad.

Voor het eerst met mijn nieuwe tenue gereden verkregen via het werk van Sonja van het merk Bioracer. Het tenue zat echt geweldig en de kans bestaat dan ook dat ik hiermee De Marmotte ga rijden. De benen voelden gelijk goed aan, wel een beetje problemen met de ademhaling, alsof er een brok in mijn keel zat. Waarschijnlijk over gehouden aan afgelopen weekend. Onze hond "Lance" was namelijk ziek en had al 5 dagen niet gegeten, ook niet na 3 bezoeken aan de dierenarts. Vrijdagochtend dus foto's van zijn buik laten maken en er bleek een steen in zijn dunne darm te zitten en eentje in zijn maag. Ik moest hem daar gelijk achter laten om te opereren en er werd me verteld dat dit niet geheel zonder gevaar zou zijn. Als ik niks deed, ging hij zeker dood, dus veel mogelijkheden waren er niet. Thuis gekomen zonder hond en het hele gezin was gelijk van slag. Ze zouden ons na de operatie bellen en dus de hele middag met een akelig gevoel in mijn lijf maar een beetje in de tuin gewerkt. Om 18:00h kon ik het niet meer houden en gebeld naar de dierenarts die me vertelde dat hij bijna klaar was, een half uurtje later belden ze terug dat we wel even mochten komen kijken. Gelijk in de auto gesprongen en daar lag hij dan, helemaal suf van de narcose onder een dekentje en een warme lamp. Ze hadden een stuk dunne darm weg gehaald en een steen uit zijn maag verwijderd, maar het was goed gegaan en die nacht nam de dierenarts hem mee naar huis om hem 's nachts nog te checken en een pijnstiller te geven. Gisteren mocht hij weer mee naar huis en er zat gelijk al meer leven in Lance dan de hele afgelopen week bij elkaar. Nu dus rustig herstellen en vanmorgen mocht hij na 6 dagen eindelijk weer iets eten, hij likte bijna de bodem uit de schaal!!!
We zijn enorm blij dat dit goed afgelopen is, hij is toch een wezenlijk deel van ons gezin geworden.




Vanaf De Sassing de wind vol op de kop tot aan thuis, maar ik had het gevoel dat ik me steeds moest inhouden en mijn hartslag bleef mooi onder de 139bpm.
Uiteindelijk met een heel voldaan gevoel weer thuis met 45km op de teller tegen 31,7km/h gemiddeld en een gemiddelde hartslag van 135bpm.
Ik hoop dat de benen over 2 weken net zo goed aanvoelen, wie weet wat er dan mogelijk is?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten