zondag 4 april 2010

Ronde van Vlaanderen

Gisteren de Ronde van Vlaanderen voor wielertoeristen.
Om 4:00h wakker geworden an een beetje een onrustige nacht, de wekker stond om 4:30h , dus tot die tijd nog een beetje liggen woelen. Mijn vrouwtje een kus gegeven en begonnen aan een lange dag. Rustig ontbeten, de laatste check in de tas gedaan en gewacht op Guido die om 5:30h zou komen. Zo ook geschiedde en samen de fietsen op het dak van de Rav gemonteerd en om 6:40h vertrokken richting Brugge nadat we eerst onze vader hadden opgehaald, die later op de ochtend met mijn auto naar Ninove zou rijden om zelf de ronde van 75km te fietsen met Ellen (vrouw van Guido) en daarna ons op zou wachten om samen naar huis te gaan. We waren dus mooi op tijd in Brugge ( de rondweg) waar we ons verder hebben klaar gemaakt voor onze hoogmis, dwz de juiste kledingkeuze bestaande uit wintermouwstukken, regenschoentjes, winterhandschoenen en bodywarmer. Het was nog maar 6C en er stond een zacht briesje, "in ieder geval droog" dachten we. Op naar de markt waar we uiteindelijk om 6:50h gestart zijn (controlekaart op het podium laten knippen, vonden we zonden van onze tijd, want die hadden we wel nodig) richting Oostende. Het ochtendgloren brak aan en met de opkomende zon en weinig wind en droog weer was het best aangenaam vertoeven in het Vlaamse land.
Omdat we zo vroeg waren vertrokken was het nog behoorlijk rustig op het parcours en met een goede 28km/h lekker lostrappen richting de kust. Na verloop van tijd kwam er een grote groep langs en besloten om aan te pikken aangezien we nu langs de kust fietsten richting Oostende met de wind op de kop die al behoorlijk begon aan te sterken. De snelheid ging gelijk naar 31km/h, maar was goed te doen. Net als vorig jaar moest ik de eerste uren weer flink sassen en een paar keer in de achtervolging op de groep, had gezegd tegen Guido om door te rijden. Het werd langzaam drukker op de fietspaden en het viel me op dat het om grote groepen ging. De lucht begon er al dreigender uit te zien toen we aankwamen in Torhout (+/- 52km) voor de eerste bevoorrading, een snelle greep naar peperkoek, mueslireepje en stukjes banaan en het vullen van de bidons en een snelle plas en weer verder. Na verloop van tijd bevonden we ons aan de kop van een heus peloton, een lange sliert van zo'n 30 man en dat zou die dag nog vaak voor komen. Het begon na zo'n 60km te regenen en met de wind op de kop en het zakken van de temperatuur begonnen we ons al een beetje een "Flandrien" te voelen. Langs het parcours stond veel politie om enerzijds het verkeer te regelen en anderzijds erop toe te zien dat we de fietspaden zouden gebruiken. Zelfs de Zwaantjes waren talrijk aanwezig. De volgende stop was in Desselgem, het "Dorp van de Ronde" waar we kletsnat aankwamen en door de drukte van de plaatselijke bevolking in de bevoorrading anex biertent veel tijd kwijt waren en enorm afkoelden. Bijna iedereen vervolgde daar zijn weg al bibberend en klagend, mede omdat er door het dorp bijna geen komen aan was vanwege de drukte en vele stoplichten. De eerste heuvel zou snel komen, Den Ast met zijn 450m asfalt en gem stijgingspercentage van 5% en max 11% een mooie opwarmer , maar eerst nog een kasseienstrook van 1800m in de Wannegemdorpsstraat en 200m in Lewdedorp. Deze waren geen enkel probleem en vlotje sgingen we richting de Varentstraat , berucht om zijn kinderkoppen. De Varent is 2km lang met slechte kinderkoppen en door de regen spiegelglad en wordt nog voorafgegaan door een kasseienstrook van 500m in de Lange Aststraat. In Oudenaarde hadden we de volgende bevoorrading, waar we onze zakken en bidons weer goed vulden en na een sanitaire stop van Guido in een huisje van Boels gingen we nu op pad voor het echte werk. Nog ongeveer 110km te gaan met daarin 14 hellingen!
Vanaf Oudenaarde naar de Kluisberg was het een recht stuk met de wind vol op de kop en niks of niemand om ons achter te verschuilen. Dus me op de kop gezet en ons naar de Kluisberg gesleurd. Met de Kluisberg heb ik niet zo'n goede relatie, met zijn 925m lengte en gem stijging van 6,8% (max 14,5%) zeker niet de zwaarste, maar hij loopt gewoon niet lekker. Er dan ook rustig aan begonnen en het viel uiteindelijk dan ook best wel mee. Samen de afdaling ingegaan (die behoorlijk steil is en je snelheden haalt van 60km/h) op weg naar de Knokteberg of ook wel Cote de Trieu genoemd, want hier rijden we een stukje door Wallonie. De Knokteberg is 1100m lang en gem 8% met maximaal 13% stijging. een mooie lange helling dus, waar je in cadans op kunt rijden. Het was inmiddels droog geworden en kreeg het best al warm, dus de mouwstukken naar beneden en windhesje in de achterzak. Nog 90km te gaan, het aftellen was nu wel begonnen. We reden nu van helling naar helling en zo kun je het geheel in stukjes verdelen, want als je constant gaat denken hoe ver het nog is, wordt je langzaam gek. De eerstvolgende uitdaging was de Oude Kwaremont die na een mooie afdaling over de autoweg werd bereikt.
de Oude Kwaremont is met zijn 2200m kasseien en gem stijgingspercentage van 4% en max. 11,6% het begin van een duivels stuk in De Ronde. Door de regen lag er een laag modder over de bolle kasseienweg en de koppen liggen soms wel 4 a 5 cm uit elkaar waardoor er mooi een wiel in past die dan vervolgens kan breken. Oppassen dus!!!
Ik heb me niet teveel zeer gedaan daar, gewoon rustig naar boven en vooral niet vallen of lek rijden. Aan het eind even gesast en samen met Guido naar de Paterberg gereden. Op de weg daar naartoe werd het weer helemaal stil in de groep, net asl vorig jaar. Er heerst gewoon een bepaalde angst voor deze helling, terwijl ikzelf hem niet zo zwaar vind als De Kwaremont.
Oke hij is steil met zijn gem van 12,9% en max. van 20,3% en de kinderkoppen (die overingens pas sinds 1985 daar gelgd zijn en dus in behoorlijke goede staat), maar is ook kort (360m) en dus op de macht te nemen. Op naar de volgende uitdaging en dat was De Koppenberg.
Dat is wel andere koek, na 180km peddelen is een heuvel met modder bedekte kasseien en hellingpercentage van 11,6% en max 20,3% en met een lengte van 600m geen sinecure.
Het probleem daar is dat je niet meer op je fiets komt zodra je 1 voet aan de grond hebt gehad.
Dat overkwam me dus, halverwege geen er iemand voor me keihard op zijn plaat en ik kon gelukkig nog net op tijd mijn voeten lostrekken, anders had ik er ook gelegen. Te voet dus maar verder, niet echt lekker op schoenplaatjes. We hadden nu 6 hellingen gehad van de 15 met nog 70km te gaan. De volgende afspraak was De Steenbeekdries met daaraan voorafgaand nog de kasseienstrook van de Maria Borrestraat met 2 km hobbel de bobbel. De Steenbeekdries is 700m lang met 5,3% en max 6,7% stijging en dus goed te doen. We waren nu wel toe aan een bevoorrading die gelukkig ook snel kwam, weer het geijkte ritueel van zakken vullen, beetje eten en bidons opvullen en sassen. We wilden onze stops kort houden, enerzijds omdat dit beter aanvoelt voor onze benen en anderzijds omdat we de tijd ook wel nodig zouden hebben om enigszins op tijd aan te komen. De volgende helling is een oude bekende, al meerdere malen van geproefd en wel De Taaienberg. Ik vind dit een lekkere helling, kasseien met 530m lengte en stijgingspercentage van 6,6% en max 15,8%. De macht zat nog goed in de benen en dus niet in het gootje gereden (die ligt er voor de Janetten) , 5km verder na het verorberen van 2 kasseienstroken van resp 200m en 300m kwam daar alweer de Eikenberg. Dit vind ik ook een lekkere helling, 1300m kasseien, 6,2% en 10% maximale stijging. Ik heb hier een keer mijn karretje in de poep gedraaid, ik reed toen op mijn Giant en mijn achterderailleur sloeg toen in mijn achterwiel, maar de Cervelo gedroeg zich kranig en zonder kleerscheuren kwam ik boven waar we rechts moesten draaien op naar 4 kasseienstroken van resp 1500m (Holleweg), 800m (Ruiterstraat), 1500m (Kerkgate) en 800m (Lagerij). Ik moet zeggen dat zo'n serie aardig de macht uit je benen slaat en met de wind vol op de kop gingen we richting de Molenberg die we nu van de andere kant benaderden dan in de Omloop het Nieuwsblad. De Molenberg is een soort brandgang, voorzien van kinderkoppen die enorm bol liggen en vandaag voorzien van 10 cm modder en gem 7% (max 14,2%) en 463m lang. Het was dus zaak om niet teveel mensen rond je te hebben om deze heelhuis te bedwingen. Het ging gelukkig goed, dook wel even in de goot, maar kwam er weer uit (door mijn BMX verleden?). Na de Molenberg weer een bevoorrading met nog 4 hellingen voor de boeg binnen 45km. eerst nog de Haaghoek, 2 km kassseien en berucht en toen De Leberg. De Leberg is 950m lang tegen 4,2% en max 13,8%, maar is goed te doen. Nu nog 2 hellingen voor we ons opmaken voor De Muur van Geraardsbergen. De Berendries is ook al een beetje een monument. 950m lang mooi asfalt tegen 7% gem en maximaal 12,3% stijging. Hier heb ik echt gas gegeven en de benen zeer gedaan, voelde nog heel goed aan, beter dan vorig jaar zelfs. Nu nog Ten Bosse, ook mooi asfalt met een lengte van 450m en gem 6,9% en max 8,7%, deze samen met Guido op gereden en even de benen losgeschud voor wat nog komen ging. Over 11km kwam de Muur, het wielermonument van Vlaanderen. Daar ziet het zwart van de mensen die je omhoog schreeuwen alsware je een echte kampioen bent.
De aanloop naar De Muur gaat via een steile helling die je al een beetje de nek af doet voordat je aan de voet staat van De Muur, de profs komen over de Veste, maar die was afgezet voor morgen met dranghekken en kraampjes. De Muur is 475m lang met gem 9,3% en maximaal 19,8% stijging over natte kinderkoppen. Op zich valt hij wel mee, maar na 240km voelt dit wel een beetje anders aan. Ik kwam er gelukkig in 1 ruk op en boven even naar huis gebeld om te laten weten waar ik was. (Nikki nam helemaal blij op, maar toen ik zei dat ik er nog niet was, werd haar ethousiasme een beetje getemperd, ze zaten immers op ons te wachten om te gaan eten en het was al 18:00h geweest!)
Guido reed alvast door, maar beneden aangekomen moest ik 5 min wachten omdat er een politieman het verkeer stond te regelen. Dus moest nog even flink aan de bak en met windje in de rug en de handen onder in de beugel reed ik een hele groep met 42km/h uit mijn wiel op jacht naar Guido. Aan de voet van de laatste helling , de Bosberg (980m lang, 5,8% en max 11%), zag ik hem rijden en boven waren we weer samen. De laatste 15km waren in gegaan en ontspannen en blij dat het gelukt was roken we de stal. Om 18:50h reden we onder de boog van de Ronde door. 255km achter de kiezen met 160km tegenwind en de helft van de tijd regen en hagel, met 15 hellingen, 20km kasseistroken, 12 uur onderweg (10:30h in het zadel), 6 peperkoekjes, 2 wafels, 3 gelletjes, 3 bananen en 4 mueslirepen, 10 bidons (waarvan voor mijn gevoel 20 uitgeplast), 6000 kCal verbrand en een gemiddelde van 24,6km/h. Het was weer een mooi avontuur geweest , beide heelhuids aangekomen , zonder pech en met een voldaan gevoel. Aan de finish stonden mijn vader en Ellen al op ons te wachten en ze hadden de auto's vlakbij gezet, we lieten de borg voor ons kaderplaatje voor wat het was en wilden zo snel mogelijk naar huis. Mijn vader en Ellen hadden de ronde van 75km gereden en dat was ook heel knap, zo getraind zijn ze niet en De Muur hadden ze ook moeten bedwingen.
Uiteindelijk kwam ik om 20:30h weer thuis (blij om mijn vrouwtje en kids weer te zien), waar we met zijn allen ons de frietjes , die Sonja en mijn moeder hadden gebakken, goed lieten smaken, want na al die zoetigheid waren we wel toe aan iets hartigs.

Na het douchen nog even met mijn gezinnetje in de bank gezeten, maar de ogen begonnen om 23:00h wel erg zwaar te wegen.
Vandaag nagenoten van mijn eigen prestatie en vooral van die van de profs.
Wat kunnen die mannen toch verschrikkelijk hard rijden, een prachtige koers met een terechte winnaar die je met hele andere ogen bekijkt als jezelf van De Ronde hebt geproefd.
Mijn rugnummer van de volgende uitdaging is ook al binnen gekomen, de Amstel Gold Race.
Eerst mijn fiets maar eens poetsen en afstellen, de carbonwielen er weer in en de benen los maken. 250km door het Limburgse land, is het gevoel van De Ronde te evenaren ?
We zullen zien.

1 opmerking:

  1. Hoi Angelo,

    Leuk verslag en weer een erg knappe prestatie van jouw en van Guido. Het was een echte flandrien editie met die regen en voor jullie zelfs nog een flinke hagelbui, petje af. Ik moet er volgend jaar ook maar eens aan geloven aan de volledige afstand. Ik ben echt niet voor de kasseien maar ik moet zeggen het geeft wel een kick en al die kassei klimmetjes vondt ik eigenlijk gewoon prima te doen. Jammer van de drukte op de koppenberg maar dat was te verwachten dat er daar veel zouden lopen of omver zouden vallen. Het blijft toch iets zeer speciaals die ronde van vlaanderen. Vandaag zijn we nog naar de molenberg geweest met mijn gezin en mijn schoonouders en eindelijk heb ik Lance Armstrong nu eens in levende lijve gezien en uiteraard vastgelegd op de gevoelige plaat. Was wedrom een mooie dag vandaag met uiteindelijk een prachtige en verdiende winnaar. Ik zie je misschien wel bij de Amstel Gold Race die in mijn ogen toch een stuk zwaarder is dan de RVV omdat je veel meer moet klimmen. ik hoop in ieder geval dat het tijdens de Amstel Gold droog blijft.

    Groeten,

    Angelo.

    BeantwoordenVerwijderen