vrijdag 5 maart 2010

In de huid van....

Gisteren (donderdag) een kortere training gepland van 1:30h met daarin 3 series van 4maal 2 min D3 met daartussen 1 min D1 rust en tussen de series 6 min D1.
Het rijden in D3 is op zich niet zo zwaar, maar het is de tempovariatie die het nu zwaar maakt. De benen voelden al weer veel beter aan dan de vorige training, mede door een goede nachtrust. Mijn ochtendpols was 46 bpm wat voor mij gewoon goed is en dus fysiek niks aan de hand.(goed hersteld en geen griepje op komst of iets dergelijks).Het viel me op dat mijn hartslag na ieder 2 min D3 snel weer zakte naar bovenkant D1 en dat binnen de minuut, wat toch aangeeft dat de conditie behoorlijk is.Ik probeerde iedere keer hard aan te zetten om snel in D3 te komen, dat was uiteindelijk toch behoorlijk pittig. De kunst hierbij was om er geen krachttraining van te maken , maar puur op souplesse te blijven rijden, de frequentie ging dan ook naar 115rpm-120rpm.Na 1:30h tevreden weer thuis met 45km op teller.
Stond weer een behoorlijke koude harde wind, maar what doesn't kill me, only makes me stronger!!!!

Ik lees op diverse weblogs dat er meerdere medestrijders zijn die te maken hebben met een motivatiedipje, heb ik gelukkig geen last van. Je moet maar denken dat het de grote mannen ook niet aan komt waaien en als je dan een beetje in de huid kruipt van......dan gaat het weer vanzelf:

Geen opmerkingen:

Een reactie posten